Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Οι οικουμενιστές το «χαβά» τους..

Από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο (εδώ) ως τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης και Μεσσηνίας και έως τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας (και ΟΛΟΙ όσοι τους ανέχονται) έχουν ποδοπατήσει το άρθρο του ΣΥΜΒΟΛΟΥ της ΠΙΣΤΕΩΣ περί Μίας Εκκλησίας και διδάσκουν την αιρετική διδασκαλία περί διηρημένων Εκκλησιών!

εδω


ΕΕ: Σχεδιάζει τα χαλύβδινα λέπια της λογοκρισίας


Καθεστώτα υπό κατάρρευση θωρακίζονται με επιπρόσθετα μέτρα και μηχανισμούς κατασταλτικούς. Πάντα για να συγκρατηθεί το σάπιο περιεχόμενο ενός βαρελιού χρειάζεται να περαστούν (στο βαρέλι) περισσότερα σιδερένια στεφάνια…
Έτσι και το σάπιο περιεχόμενο της ΕΕ χρειάζεται να θωρακιστεί με περισσότερα σιδερένια στεφάνια: Με νέα χαλύβδινα λέπια δικτατορικών και κατασταλτικών μέτρων.
Το 4ο Ράιχ της ΕΕ καταρρέει και αυτό σηματοδοτείται και από... μέτρα λογοκρισίας και φίμωσης του Λόγου που σχεδιάζει.

Διαβάζουμε:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξετάζει την θέσπιση νομοθετικών μέτρων για να καθορίσει το πλαίσιο με το οποίο οι πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου, όπως το Facebook, το Twitter και η Google θα διαγράφουν αναρτήσεις ρητορικής μίσους και παρακίνησης στην βία, σύμφωνα με έγγραφο που περιήλθε σε γνώση του πρακτορείου ειδήσεων Reuters».

Ολόκληρο το ρεπορτάζ εδώ:  zougla

Είναι γνωστό, βεβαίως, ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, οι ληστές, οι δυνάστες και οι δήμιοι των λαών τα προωθούσαν πονηρά και δόλια: με «ανθρωπιστικές» φανφάρες ή με ρητορικές εναντίον του «μίσους», του «ρατσισμού», της «τρομοκρατίας» (που οι ίδιοι κατασκεύαζαν και σκηνοθετούσαν), και με πολλά άλλα παρόμοια ιδεολογήματα δολιότητας…

Έτσι και τώρα ετοιμάζουν τη ΦΙΜΩΣΗ του Λόγου και τη ΔΙΩΞΗ των μη αρεστών ιδεών και απόψεων, με ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΑ κριτήρια: Κριτήρια που θα τα αποφασίζουν οι ίδιοι…

Θα κρίνουν δηλαδή οι ίδιοι και οι πολυεθνικοί μηχανισμοί του ιντερνέτ το ποια κείμενα …παρανομούν, ποια κείμενα δεν …προσαρμόζονται στους τρομοκρατικούς κανόνες τους…

Και ο πιο αφελείς αντιλαμβάνεται ότι θα μπορούν με άλλοθι και τεκμήριο κάποια λεξούλα να διώκουν, να καταργούν και να φιμώνουν κάθε φωνή ενοχλητική…

Η ΕΕ καταρρέει και ετοιμάζει τα χαλύβδινα καλούπια της φίμωσης του Λόγου.

Και μόνο ότι οι νέοι αποικιοκράτες της ΕΕ και του 4ου Ράιχ καταφεύγουν σε τέτοιου είδους μέτρα, στο να τοποθετούν, δηλαδή, το Λόγο και το διαδίκτυο στο ΕΔΩΛΙΟ, με τέτοιου είδους δόλια τεχνάσματα φίμωσης, επιβεβαιώνουν (οι ίδιοι), με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, τα αδιέξοδά τους και την κατάρρευσή τους…

ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΟΥΝ: Κανένα μέτρο δεν μπορεί να τους διασώσει από αυτήν τη νομοτελειακή τους κατάρρευση…
 "ΡΕΣΑΛΤΟ"

Η Ευρώπη τελείωσε.Τίποτα δεν την σώζει τώρα.Δείτε την ηθική παρακμή και σήψη της κοινωνίας την οποία θέλουμε και εμείς να μιμηθούμε στην Ελλάδα.

Φωτογραφία της Eleftheria Menou.
Είπε Γέρων :Να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιός είσαι, ποιός είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιός νομίζεις εσύ ότι είσαι... 
Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». 
Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο. 
Ποιός νίκησε το διάβολο; 
Αυτός που γνώρισε την ασθένειά του, τα πάθη και τα ελαττώματα, που έχει...

Δείτε πως αναγκάζει η Ι.Μ.Θ. τους ιερείς της να παραστούν στην ημερίδα για την ψευδοσύνοδο


Ονομάζει "ειδική σύναξη για την ενημέρωση των κληρικών" την επιστημονική ημερίδα για την διάδοση των αποφάσεων της ψευδοσυνόδου της Κρήτης. Ως συνήθως οι ιερείς υποχρεώνονται να παραστούν σε τέτοιου είδους ιερατικές συνάξεις για να αποφύγουν τις συνέπειες… Αυτήν την πρακτική της Ι.Μ.Θ., την είχε αναδείξει το Ιστολόγιό μας και από τότε αφαιρέθηκε από τις σχετικές ανακοινώσεις η φράση “αναγκαστική” και “υποχρεωτική”. Όμως οι ιερείς καλά γνωρίζουν ότι το “αναγκαστικώς” ισχύει έστω και αν δεν αναφέρεται... Με την κλήση των κληρικών στην εν λόγω ημερίδα ο μητροπολίτης Άνθιμος, μένει συνεπής στην προπαγάνδα, στους στόχους και τις μεθόδους διάδοσης των αιρετικών αποφάσεων της ψευδοσυνόδου. Ξεκινάει η “κατήχηση” από τους κληρικούς και έπεται η συνέχεια... Περισσότερα για την εν λόγω ημερίδα μπορείτε να δείτε σε αυτήν την ανάρτηση. Δείτε την σημερινή ειδοποίηση: 
 

 Για να δούμε, θα υπάρξουν παλικάρια ιερείς που θα αντιδράσουν και δε θα παραστούν στην ημερίδα φιάσκο; 
πηγή

Ἡ "Ὀρθοδοξία" τῶν Ἀντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτῶν

Αποτέλεσμα εικόνας για οι κοπτες της αιγυπτουΠρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.
 1. Γενικὴ ἐκτίμηση τοῦ διαλόγου.
       Εἶναι γνωστὸν ὅτι μεταξὺ τῶν διαλόγων ποὺ διε­ξάγει ἡ Ὀρθόδοξος Καθολικὴ Ἐκκλησία μὲ τοὺς ἑτεροδόξους συμπεριλαμβάνεται καὶ ὁ διάλογος μὲ τοὺς Μονοφυσίτας ἢ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους ἢ τοὺς Προχαλκηδονίους ἢ τοὺς Ἀρχαίους Ἀνατολικοὺς ἢ τοὺς ἐσχάτως καὶ ἄντικρυς πρὸς τὴν Παράδοση ἀποκαλουμένους Ὀρθοδόξους Ἀνατολικούς. 

Ὁ διάλογος αὐτὸς στὸ ἐπίπεδο τῆς Μεικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς ποὺ τὸν διε­ξάγει ἔχει καταλήξει σὲ συμφωνία, ἀπὸ τὴν ὁποία προ­κύπτει ὅτι δῆθεν δὲν μᾶς χωρίζει τίποτε στὴν πίστη, ὅτι οἱ θεωρούμενες μέχρι τώρα διαφορὲς ὀφειλόταν σὲ πα­ρανόηση καὶ παρεξήγηση τῆς θεολογικῆς ὁρολογίας, ποὺ τὴν κατάλαβαν τώρα καλύτερα οἱ εἰδικοὶ θεολόγοι ἐπιστήμονες ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας, καὶ ὅτι ἡ ἀρχι­κὴ ἀπόσχιση τῶν Ἀντιχαλκηδονίων ἀπὸ τὴν Ἐκκλη­σία δὲν ὀφειλόταν σὲ θεολογικοὺς ἀλλὰ σὲ πολιτικοὺς λόγους.
       Ἡ παραμορφωτικὴ αὐτὴ τῶν πραγμάτων εἰκόνα κυκλοφοροῦσε κυριαρχικὰ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῶν συνομι­λιῶν, τόσο στὶς τέσσαρες ἀνεπίσημες συνδιασκέψεις Ὀρθοδόξων καὶ Ἀντιχαλκηδονίων, ποὺ σημειωτέον ἔγι­ναν μὲ πρωτοβουλία τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλη­σιῶν, ὅσο καὶ στὶς ἐπίσημες συναντήσεις τῆς Διορθοδόξου ἐπὶ τοῦ διαλόγου αὐτοῦ Ἐπιτροπῆς καὶ στὶς συνδια­σκέψεις κατόπιν τῆς Μεικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς. Ὑπῆρχαν μάλιστα καὶ πρόσωπα, μέλη τοῦ διαλόγου καὶ ἐκπρόσωποι Ἐκκλησιῶν, ποὺ πίστευαν ὅτι ἡ "Ὀρθοδοξία" τῶν Ἀντιχαλκηδονίων εἶναι ἀναμφίβολος καὶ ἐκτὸς πάσης ἀμφισβητήσεως, περιττεύει ἐπομένως καὶ ὁ θεολογικὸς διάλογος, ποὺ θὰ περιπλέξει περισσότερο τὰ πράγματα. Συνιστοῦσαν γι' αὐτὸ καὶ ἐπρότειναν νὰ προχωρήσουν οἱ Ἑκκλησίες σὲ ἁπλὴ διακήρυξη τῆς ἑνώσεως, γιατὶ οἱ δεκαπέντε αἰῶνες χωρισμοῦ ἦσαν ἀδικαιολόγητοι, καὶ ἐπομένως κατὰ τὸ σκεπτικὸ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία βρισκόταν ὅλους αὐτοὺς τοὺς αἰῶνες σὲ πλάνη, καὶ ἔκαναν λάθος οἱ ἑκατοντάδες τῶν μεγάλων καὶ ἐπιφανῶν καὶ σοφῶν καὶ φωτισμένων ἁγίων Πατέρων ποὺ ἀγωνίσθηκαν καὶ ἔγραψαν ἐναντίον τῶν Μονο­φυσιτῶν, Ἰακωβιτῶν, Ἀκεφάλων, Σεβηριανῶν κ.τ.λ., ἀλλὰ καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἁπλῶν ἀλλὰ φωτισμένων καὶ ἁγίων γερόντων, οἱ ὁποῖοι, ὅπως φανερώνουν πάμπολ­λες διηγήσεις στὰ Γεροντικά, οὔτε νὰ συνομιλήσουν δε­χόταν μὲ Ἀντιχαλκηδονίους, μέχρις ὅτου ἀποκηρύξουν τὴν αἵρεση καὶ ἀναγνωρίσουν τὶς ἀποφάσεις τῆς Δ' ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνὸδου.
       Καὶ ἀσφαλῶς οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ ὅσιοι γεροντάδες δὲν εἶχαν λιγώτερη ἀγάπη καὶ κατανόηση ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ὑπερμάχους τῆς ἑνώσεως· ἀντίθετα ἡ στάση τους ὀφειλόταν σὲ φροντίδα, ποιμαντικὴ καὶ παι­δαγωγική, νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ ἐκτραπέντες τὸ λάθος καὶ νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν ὁρθὴ πίστη ποὺ εἶναι ἀπα­ραίτητη προϋπόθεση σωτηρίας. Ἀγαπᾶ ἐκεῖνος ποὺ λέγει τὴν ἀλήθεια, ἔστω καὶ ἂν πικραίνει κατ' ἀρχὴν καὶ δημιουργεῖ ἀντίδραση, καὶ ὄχι ἐκεῖνος ποὺ παραπλανᾶ καὶ κρύβει τὴν ἀλήθεια, ὑπολογίζοντας στὶς πρόσκαιρες ἀνθρώπινες σχέσεις καὶ ὄχι στὶς αἰώνιες πραγματι­κότητες. Εἶναι ξεκαθαρισμένα αὐτὰ στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας· ὑπάρχει καλὴ καὶ κακὴ ὁμόνοια καὶ εἰρήνη.1. Εἶναι κακὴ ἡ ὁμόνοια καὶ ἡ εἰρήνη ποὺ παραβλέπει τὶς διαφορὲς στὴν πίστη, γιατὶ μόνον "ἡ ἑνότης τῆς πίστεως καὶ ἡ κοινωνία τοῦ ἁγίου Πνεύματος", ὑπέρ τῶν ὁποίων καθημερινῶς εὔχεται ἡ Ἐκκλησία, μποροῦν νὰ θεμελιώσουν καὶ νὰ ἐγγυηθοῦν βαθειὰ καὶ ἀδιατάρακτη εἰρήνη, ἀφοῦ στηρίζονται στὴν πνευματικὴ καὶ μυστη­ριακὴ ἑνότητα. Ὅταν δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἑνότης, τότε ἔχομε κακὴ καὶ ψευδὴ ὁμόνοια καὶ εἰρήνη, ποὺ διαιω­νίζει καὶ κρύβει τὸ τραῦμα τοῦ χωρισμοῦ καὶ τῆς διαι­ρέσεως· σ' αὐτὲς τὶς περιπτώσεις "κρείσσων ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεῷ"
       Ἡ πλασματικὴ καὶ ἐξωπραγματικὴ εἰκόνα περὶ τοῦ ὅτι δὲν ἔχομε διαφορὲς στὴν πίστη μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους ἄρχισε νὰ προβάλλεται στὶς ἀρχές τοῦ παρόντος αἰῶνος, παρουσιάσθηκε δὲ πολὺ θελκτικὴ καὶ ὡραιο­ποιημένη στὶς τελευταῖες δεκαετίες, κατὰ τὶς ὁποῖες με­σουρανοῦσε ἡ λεγομένη Οἰκουμενικὴ Κίνηση, πρὶν νὰ ὑποστεῖ τὰ ἀναπόφευκτα κατεδαφιστικὰ πλήγματα ἀπὸ τὴν ἀναβίωση καὶ ἐνίσχυση τῆς Οὐνίας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, ὡς καὶ ἀπὸ τὸν νεφελώδη θεολογικὸ συγκρη­τισμὸ καὶ σχετικισμὸ τῶν Προτεσταντῶν, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τέλους, μετὰ τὴν γυμνὴ καὶ ἀπροκάλυπτη ἐμφάνισή του στὴν Ζ' Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίίου Ἐκκλησιῶν στὴν Καμπέρα τῆς Αὐστραλίας (Φε­βρουάριος 1991), ἄρχισε νὰ ἀνησυχεῖ τοὺς Ὀρθοδόξους.
      Καρπὸς πάντως αὐτοῦ τοῦ καλλιεργηθέντος θεολο­γικοῦ σχετικισμοῦ καὶ συγκρητισμοῦ, ἦταν καὶ ἡ ὡραι­οποιημένη εἰκόνα γιὰ τὶς διαφορές μας μὲ τοὺς Μονοφυσίτας, οἱ ὁποῖοι δὲν ὀνομάζονται πλέον ἔτσι, ἀλλὰ κατ' ἀρχὴν Ἀντιχαλκηδόνιοι, κατόπιν Προχαλκηδόνιοι ἢ Ἀρχαῖοι Ἀνατολικοί, τώρα δὲ καὶ Ὀρθόδοξοι, ἀφοῦ γκρεμίσαμε, τὰ ὅρια καὶ τὰ σύνορα, παρὰ τὴ σύσταση "μὴ μεταίρειν ὅρια αἰώνια ἅ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν", καὶ ἐπιτρέψαμε στοὺς ἐπὶ δεκαπέντε αἰώνας στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας αἱρετικοὺς Μονοφυσίτας, χωρὶς ἐπιστροφὴ καὶ μετάνοια, νὰ γίνουν συγκληρονόμοι τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ ὀνομάζονται ἀπὸ μᾶς τοὺς ἴδιους Ὀρθόδοξοι. Εἶναι πράγματι ἐκπληκτικὴ ἡ θεολογικὴ σύγχυση καὶ ἀνάμειξη, τὸ γκρέμισμα ὅλων τῶν ὁρίων. Ἂν πρὶν ἀπὸ δέκα μόλις χρόνια διάβαζε ἢ ἄκουγε κα­νεὶς τὸν ὅρο "Διορθόδοξη Ἐπιτροπὴ" ἢ "Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες", θὰ ἐννοοῦσε ἀσφαλῶς ἐπιτροπὴ Ὀρθοδόξων ἢ τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ποὺ ἀνήκουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Καθολικὴ Ἐκκλησία, ποὺ περι­λαμβάνει τὶς αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολῆς μὲ πρωτόθρονη τὴν Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόόλεως. Αὐτὸ ὅμως τώρα δὲν εἶναι αὐτονόητο· μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια προγραμματισμένης ἐργασίας τῶν σχε­διαστῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μία "Διορθόδοξη Ἐπιτρο­πὴ" μπορεῖ νὰ περιλαμβάνει καὶ Ἀντιχαλκηδονίους, ἀφοῦ στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Ανατολῆς, μὲ δι­κή μας συγκατάθεση, ἀριθμοῦνται πλέον καὶ οἱ μονοφυσιτικὲς Ἐκκλησίες τῶν Κοπτῶν, τῶν Συροϊακωβιτῶν, τῶν Ἀρμενίων, τῶν Αἰθιόπων κ.ἄ. Πρὶν ἀπὸ τοὺς Προτεστάντας ὁ πρῶτος διδάσκαλος τοῦ θεολογικοῦ καὶ Ἐκκλησιαστικοῦ συγκρητισμοῦ ὑπῆρξε ὁ πάπας, ὅπως φαίνεται σαφέστατα αὐτὸ στὸν θεσμὸ τῆς Οὐνίας, ὅπου ἐπιτρέπεται, μὲ τὴν μοναδικὴ ἀπαίτηση ἀναγνωρίσεως τοῦ πρωτείου, νὰ κρατοῦν οἱ προσηλυτιζόμενοι τὰ ἰδι­κὰ τους γνωρίσματα, ἀκόμη καὶ τὶς αἱρέσεις τους.
      Ἡ δεύτερη συνέπεια τοῦ θεολογικοῦ αὐτοῦ σχετι­κισμοῦ καὶ τοῦ γκρεμίσματος τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας ἦταν ἡ ἄμβλυνση τῆς Ἐκκλησιαστικῆς εὐαισθησίας καὶ αὐτοσυνειδησίας πολλῶν Ὀρθοδόξων θεολόγων, ἰδιαίτερα δὲ τῶν μετὰ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλη­σιῶν συνδεομένων, ἀλλὰ καὶ τῶν καθ' οἱονδήποτε τρόόπον σχετιζομένων πρὸς τὸ καλλιεργηθὲν ἐπὶ πολλὲς δε­καετίες ἐνθουσιαστικὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα. Ἡ ἄμβλυνση αὐτή, ὡς καρπὸς ἀντικειμενικῆς δῆθεν θεολογικῆς ἐρεύνης, ποὺ καλύπτεται ἀπὸ ἠχηρὰ ὀνόματα Ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν θεολόγων, ἀρχίζει σιγὰ-σιγὰ νὰ προσ­βάλλει καὶ θεωρουμένους μέχρι σήμερα παραδοσιακοὺς θεολόγους. Εἶναι παραδείγματος χάριν ἐντυπωσιακὸ νὰ παρακολουθεῖ κανεὶς καὶ νὰ εκτιμᾶ τὴ στάση θεολόγων μελῶν τοῦ διαλόγου, οἱ ὁποῖοι, μὲ βάση δικά τους γρα­πτὰ κείμενα, ὑποστήριζαν ὅτι εἶναι δυσχερὴς ἡ ὁδὸς πρὸς τὴν ἕνωση μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους, ὅτι ἀπαραίτητος ὅρος γιὰ τὴν ἕνωση εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς Δ' Οικουμε­νικῆς Συνόδου καὶ τῶν ἄλλων οἰκουμενικῶν, ἐνῶ τώρα δέχονται ὡς εὐχερὴ καὶ χωρὶς προβλήματα τὴν ἕνωση καὶ οὔτε θέτουν ὡς ὅρο τὴν ἀναγνώριση τῆς Δ' Οικουμε­νικῆς Συνόδου καὶ τῶν ἄλλων οἰκουμενικῶν, ἁπλούστατα διότι αὐτό, ὅπως ἐδηλώθη ἀπὸ πλευρὰς Ἀντιχαλκηδονίων, στὴν ἀνεπίσημη συνάντηση τῆς Γενεύης, εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνει, ἔστω καὶ ἂν οἱ ἡμέτεροι νομίίζουν ὅτι ἐπανερμηνεύοντας τὶς ἀποφάσεις τῆς Δ' Οἰκουμε­νικῆς Συνόδου θὰ πείσουν τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους νὰ τὴν δεχθοῦν.
     Δὲν εἶναι ὅμως θέμα ἐρμηνείας, ἀλλὰ ἀλλαγῆς καὶ ἀνατροπῆς τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Τί θὰ γίνει, παραδείγματος χάριν, ποιὰ ἐρμηνεία θὰ δώσουμε στὸν ὅρο πίστεως τῆς Ζ' ἐν Νικαία Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἀνακεφαλαιώνει τὴν ὅλη Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ποὺ γιὰ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους καὶ τοὺς ἁγίους των λέγει τὰ ἑξῆς; "Σὺν τούτοις δὲ καὶ τὰς δύο φύσεις ὁμολογοῦμεν τοῦ σαρκωθέντος δι' ἡμᾶς ἐκ τῆς ἀχράντου Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τέλειον αὐτὸν Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρωπον γινώσκοντες, ὡς καὶ ἡ ἐν Χαλκηδόνι Σύνοδος ἐξεφώνησεν, Εὐτυχῆ καὶ Διόσκορον δυσφημήσαντας, τῆς θείας αὐλῆς ἐξελάσασα, συναποβάλλοντες αὐτοῖς Σεβῆρον, Πέτρον καὶ τὴν πολυβλάσφημον αὐτῶν ἀλληλόπλοκον σειράν". Τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεωροῦμε οἱ Ὀρθόδοξοι ὡς ἀλάθητες, διότι ἐλήφθησαν τῇ ἐπιστασίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος καὶ ἀνεγνωρίσθησαν ἀπὸ τὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ὅλων τῶν αἰώνων. Μὲ ἐρμηνεῖες λοιπὸν καὶ θεολογικὲς σοφιστεῖες θὰ προσβάλλουμε τὸ κῦρος καὶ τὴν αὐθεντία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ θὰ προ­καλέσουμε σχῖσμα στὴν διαχρονικὴ ἑνότητα καὶ καθο­λικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐπιβάλλοντας στοὺς Ὀρθοδόξους τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος νὰ πιστεύουν διαφορετικὰ γιὰ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους τῶν προηγουμένων γενεῶν, ὅταν μάλιστα ἐκείνη τὴν πίστη τὴν κατοχύρωσαν καὶ τὴν ἐδίδαξαν φωτι­σμένα καὶ ἅγια πρόσωπα; Δὲν εἶναι εὔκολο πράγμα ἡ θεολογία, γιὰ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ παίζει καὶ νὰ διαπραγματεύεται μὲ στόχο νὰ δημιουργεῖ προσωπικὲς καὶ κοινωνικὲς σχέσεις. Ἂν γκρεμίσεις κάτι, γκρεμίζεται ὅλο το οἰκοδόμημα. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὸ ἐγνώριζαν πολὺ καλὰ αὐτό, γι' αὐτὸ καὶ ὡς μόνη ὁδὸ καὶ μέθοδο ἑνώσεως τῶν αἱρετικῶν ὑποδεικνύουν τὴν ἀποκήρυξη τῆς αἱρέσεως καὶ τὴν ἀποδοχὴ τῆς Ὀρθοδόξου διδασκα­λίας. Ἐμεῖς τώρα ἀποκλείσαμε ἐκ τῶν προτέρων αὐτὴν τὴν μέθοδο ἀφοῦ, τοὺς ἀναγνωρίσαμε ἤδη ὡς Ὀρθοδόξους καὶ τοὺς ἐβάλαμε μέσα στὴν αὐλὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀλαθήτως καὶ θεοπνεύστως τοὺς ἐξέβαλαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μὲ ἀποφάσεις Οἰκουμε­νικῶν Συνόδων.

2. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς καὶ οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι.
        Δὲν ὑπάρχει πράγματι πατὴρ καὶ ἅγιος τῆς Ἐκκλη­σίας καθ' ὅλην τὴν μακραίωνα παράδοση τῶν δεκαπέν­τε αἰώνων, ἀπὸ τὴν Δ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο μέχρι σήήμερα, ποὺ νὰ πιστεύει καὶ νὰ διδάσκει ὅτι δὲν ἔχομε δια­φορὲς στὴν πίστη μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους καὶ ὅτι αὐτοὶ οὐσιαστικὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι, ὅπως ἐμεῖς. Ἀντι­θέτως ὑπάρχουν πολλοὶ καὶ μεγάλοι ἅγιοι τῆς Ἐκκλη­σίας μας, μετὰ τὴν σύνοδο τῆς Χαλκηδόνος, ποὺ ἐκθέτουν τὸ βάθος καὶ τὸ πλάτος, τὸ μέγεθος ἐν πάσῃ περιπτώσει, τῆς αἱρέσεως τῶν Ἀντιχαλκηδονίων. Ἀνάμε­σα δὲ σ' αὐτοὺς ὑπάρχουν κολοσσοὶ καὶ γίγαντες τῆς θεολογίας, στύλοι Ὀρθοδοξίας, τῶν ὁποίων ἡ σοφὶα ἡ πολυποίκιλος, πλὴν τοῦ φωτισμοῦ τοῦ ἁγίου Πνεύμα­τος, εἶναι ἐκπληκτικὴ καὶ ἀναντίρρητη, κατὰ πολὺ δὲ ὑπέρτερη τῆς σοφίας τῶν διεξαγόντων σήμερα τὸν διάλογο, ὥστε νὰ φαίνεται ἀστεῖο τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἐκεῖνοι δὲν καταλάβαιναν τὴν ἐπιχειρηματολογία καὶ τὶς θέσεις τῶν Ἀντιχαλκηδονίων καὶ τὶς καταλαβαίνομε σήμερα ἐμεῖς. Δὲν καταλάβαιναν, λοιπὸν, ὁ ἅγιος Μάξι­μος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ Μέγας Φώτιος, γιὰ νὰ μνημονεύσω μόνον αὐτοὺς τοὺς τρεῖς ἐκ τῶν ἐπισήμων Πατέρων ποὺ ἀσχολήθηκαν μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους; Ἡ πικρὴ πείρα ἀπὸ τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους ὁδηγεῖ στὸ συμπέρασμα ὅτι καὶ σ' αὐτὸν τὸν διάλογο ἡ θεολογικὴ προπαρασκευὴ τῶν μελῶν τῆς Ὀρθοδόξου ἀντιπροσωπείας δὲν ἦταν συλλογικὴ καὶ συστηματικὴ μὲ βάση τὶς πηγὲς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, τὰ κείμενα τῶν συνόδων καὶ τῶν Πατέρων, ἀλλὰ προσωπική, κατὰ τὶς θεολογικὲς προτιμήσεις καὶ τάσεις κάθε μέλους καὶ μὲ βάση τὴ σύγχρονη κυρίως καὶ νοθευμένη ἀπὸ τὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα βιβλιογραφία. Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ἀντιμετώπιση τῶν θεμάτων τοῦ διαλόγου θὰ ἦταν διαφορετική, ἂν τὰ Ὀρθόδοξα μέλη εἶχαν διαβάσει τοὺς ἁγίους Πατέρας, τοὺς τρεῖς ἔστω ἐπιφανεῖς ποὺ μνημονεύθηκαν. Μέσα στὰ κείμενά τους βλέπει κανεὶς νὰ ὑπάρχουν οἱ ἴδιες ὑποχωρήσεις καὶ παραχωρήσεις καὶ μεταβολὲς τῶν Ἀντιχαλκηδονίων, ὅπως θεωροῦνται σήμερα, ποὺ κρίνονται ὅμως ἀπὸ τοὺς Πατέρας ἀνειλι­κρινεῖς καὶ ἁπλὴ συγκάλυψη τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ἐφ' ὅσον δὲν ὁδηγοῦν στὴν ρητὴ ὁμολογία καὶ ἀρίθμηση τῶν δύο ἐν Χριστῷ φύσεων ἐν τῷ ἑνὶ προσώπῳ μετὰ τὴν ἕνω­ση, καὶ ἐπομένως στὴν ἀναγνώριση τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
       Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι, ἐνῶ ἡ πατερικὴ παράδοση ἀγνοεῖται παντελῶς, καὶ χαράσσεται ἐντελῶς νέος δρόμος, καὶ ἐπιχειρεῖται καινοτομία εἰς τὰ τῆς πίστεως, ἀπὸ τὸν τεράστιο ὄγκο τοῦ πατερικοῦ ὑλικοῦ γίνεται κατὰ κόρον ἐπὶκληση ἐκφράσεως τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δα­μασκηνοῦ, ἡ ὁποία ἀποκεκομμένη ἀπὸ τὴν συνάφειά της καὶ χωρίς συσχετισμὸ πρὸς ὅσα ὁ χρυσορρόας πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας καὶ τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας λέγει, ἀντιμετωπίζοντας τὴν αἵρεση τῶν Ἀκεφάλων ἢ Ἰακωβιτῶν, ἀφήνει τὴν ἐντύπωση ὅτι τοὺς ἀναγνωρίζει ὡς Ὀρθοδόξους. Ἡ ἐπίκληση τοῦ ἁγί­ου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ ἀσκεῖ καταλυτικὸ ρόλο καὶ προκαλεῖ ἐντύπωση, γιατὶ ὁ ἅγιος θεωρεῖται ὅτι εἶναι τὸ στόμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι συγκεφαλαιώνει τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἶναι καθ' ὅλα ἀπλανὴς διδάσκαλος καὶ κανὼν Ὀρθοδοξίας. Καὶ δὲν θεωρεῖται ἁπλῶς, ἀλλὰ πράγματι εἶναι. Γι' αὐτὸ καὶ ἡ ἐπίκληση τῆς γνώμης του περὶ τοῦ ὅτι οἱ Χαλκηδόνιοι εἶναι σχεδὸν Ὀρθόδοξοι θὰ ἀποτελοῦσε ὄντως ἰσχυρὸ θεμέλιο πάνω στὸ ὁποῖο θὰ μπορούσαμε νὰ στηρίξουμε τὶς προσπάθειες γιὰ τὴν ἐπανένωση τῶν Ἀντιχαλκηδονίων μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καὶ μακάρι τὰ πράγματα νὰ ἦσαν ἔτσι, καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ταλαιπωρία καὶ ὁ παραπικρασμὸς τοῦ χωρισμοῦ καὶ τῆς διαιρέσεως νὰ ὀφειλόταν σὲ ἐννοιο­λογικὲς ἀσάφειες καὶ παρεξηγήσεις τῶν ὅρων καὶ σὲ καιρικοὺς ἱστορικοὺς καὶ πολιτικοὺς λόγους, ἐφ' ὅσον μάλιστα αὐτὴ ἡ ἐκτίμηση θὰ προερχόταν ἀπὸ τὸν κατ' ἐξοχὴν δογματικὸ διδάσκαλο καὶ ἐκφραστὴ τῆς Ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας, τὶν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, ὁ ὁποῖος ζοῦσε μακρυὰ ἀπὸ τὴν Κῶνσταντινούπολη, στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας, ἀπ' ὅπου προῆλθε ἡ Συροϊακωβιτικὴ Ἐκκλησία καὶ ἐγνώριζε καλύτερα καὶ ἐγγύτερα τὰ πράγματα.
      Ἡ εἰκόνα ὅμως ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τῶν κειμένων τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοὺ εἶναι τελείως διαφορετική, ἄκρως δυσμενὴς καὶ ἀπογοητευτικὴ γιὰ τὶς δυνατότητες ἐπανενώσεως μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους, μὲ ἐρμηνεῖες καὶ ἐξηγήσεις, πλὴν τῆς ἐπιστροφῆς τους στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως τῆς Χαλκηδόνος. Ἡ διαπίστωση αὐτὴ πρέπει νὰ καταστήσει προσεκτικοὺς καὶ ἐπιφυλακτικοὺς ὅσους σπεύδουν πρὸς τὴν ἕνωση καὶ μάλιστα τὴν Ἐκκλησία Ἀντιοχείας, ποὺ ἔχει ὡς ἕδρα τοῦ προκαθημένου της τὴν πόλη τῆς Δαμασκοῦ, τὴν γενέτειρα τοῦ ἁγίου, τὸν ὁποῖο ἰδιαιτέρως τιμᾶ καὶ σέβεται, ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν ὀνομασία τῆς Θεολογικῆς της Σχολῆς, ποὺ φέρει τὸ ὄνο­μα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.
       Ἂς δοῦμε ὅμως μὲ συντομία, ποιὰ εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὰ συγγράμματα τοῦ ἁγίου Ἰωάν­νου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Εἶναι ἐν πρῶτοις γνωστὸν ὅτι συνέγραψε τρεῖς πραγματεῖες ἐναντίον τῶν Ἰακωβιτῶν ἢ Ἀκεφάλων, τοὺς ὁποίους σημειωτέον ἀδιστάκτως ἀπο­καλεῖ Μονοφυσίτας. Ἡ πρώτη ἔχει τίτλο "Περὶ συνθέτου φύσεως, κατὰ Ἀκεφάλων"2, ἡ δεύτερη, κατὰ πολὺ ἐκτενέστερη τῆς πρώτης, συνεγράφη κατ' ἐντολὴν τοῦ πατριάρχου Ἀντιοχείας Πέτρου μὲ τίτλον "Τόμος ὡς ἐκ προσώπου Πέτρου τοῦ ἁγιωτάτου ἐπισκόπου Δαμασκοῦ, πρὸς τὸν ἐπίσκοπον δῆθεν τοῦ Δαραίας τὸν Ἰακωβίτην"3. Ἡ τρίτη μὲ τίτλο "Ἐπιστολὴ πρὸς Ἰωάννην ἀρχιμανδρίτην, Περὶ τοῦ Τρισαγίου Ὕμνου"4 ἀνα­λύει τὸν τριαδολογικὸ χαρακτήρα τοῦ Τρισαγίου Ὕμνου ἐναντίον τοῦ περιορισμοῦ του μόνον στὸν Χριστό, ὅπως πράττουν οἱ Μονοφυσῖται, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν προσθήκη τῆς θεοπασχιτικῆς φράσεως "ὁ σταυρωθεὶς δι' ἡμᾶς". Ὁ περιορίζων τὸν Τρισάγιο Ὕμνο σὲ ἕνα πρόόσωπο τῆς ἁγίας Τριάδος "κοινωνὸς ἔστι τῆς τοῦ Κναφέως τοῦ βαναύσου σκαιότητος", συντελεῖ δὲ "τὴν ἐκ τοῦ Κναφέως κακῶς ἐπεισφρήσασαν λύμην πάντας ἄρδην καταλυμήνασθαι"5. Πρόκειται περὶ τοῦ εἰσαγαγόντος τὴν προσθήκη στὸν Τρισάγιο Ὕμνο πατριάρχου Ἀλε­ξανδρείας Πέτρου Γναφέως. Συνέγραψε ἐπίσης καὶ πρα­γματεία ἐναντίον τοῦ Μονοθελητισμοῦ, ὅπου ὅμως ἀνα­φέρεται καὶ στοὺς Μονοφυσίτας. Ὁ τίτλος τῆς εἶναι"Περὶ τῶν ἐν τῷ Χριστῷ δύο θελημάτων καὶ ἐνεργειῶν καὶ λοιπῶν φυσικῶν ἰδιωμάτων ἐξ ἐπιδρομῆς δὲ καὶ πε­ρὶ δύο φύσεων καὶ μιᾶς ὑποστάσεως"6. Βασικὲς ἀναφο­ρὲς εὑρίσκομε ἐπίσης στὰ πολὺ γνωστὰ ἔργα του "Περὶ αἱρέσεων ἐν συντομία, ὅθεν ἤρξαντο καὶ πόθεν γεγόνασιν"7 καὶ "Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως"8, ποὺ συναποτελοῦν μαζὶ μὲ τὸ ἔργο "Κεφάλαια Φιλο­σοφικά", τὸ ἑνιαῖο τριμερὲς ἔργο "Πηγὴ γνώσεως". καὶ σὲ ἄλλα ἐπίσης ἔργα ὑπάρχουν κατάσπαρτες ἀναφορὲς εἰς τοὺς Μονοφυσίτας.
       Ἡ ἐπίμαχη φράση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμα­σκηνοῦ, ποὺ τὴν ἐπικαλοῦνται, ὅπως εἴπαμε, συχνὰ ὑπέρ τῆς "Ὀρθοδοξίας" τῶν Ἀντιχαλκηδονίων προέρχεται ἀπὸ τὸ ἔργο "Περὶ αἱρέσεων", ὅπως δὲ χρησιμοποιεῖται ἀποκεκομμένη τῆς συναφείας της λέγει ὅτι οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι "προφάσει τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου ἑαυτοὺς ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀποσχίσαντες, τὰ δὲ ἄλλα Ὀρθόδοξοι ὑπάρχοντες". Ἐμεῖς θὰ παραθέσουμε κατ' ἀρχὴν ὅλο τὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, τὸ ὁποῖο θὰ σχο­λιάσουμε στὴ συνέχεια, χωρὶς νὰ εἰσέλθουμε, πρὸς τὸ παρόν, στὴν οὐσία τῆς διδασκαλίας του, ποὺ εἶναι τε­λείως ἀντίθετη πρὸς τὰ ὑπογραφέντα κοινὰ κείμενα τοῦ διαλόγου, ὅπως ἀσφαλῶς καὶ ἡ διδασκαλία ἡ κοινὴ ὅλων τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ἐκφράζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.
Τὸ κείμενο ἔχει ὡς ἑξῆς9:
«πγ'. Αἰγύπτιοι, οἱ καὶ Σχησματικοί, καὶ Μονοφυσίται· οἱ προφάσει τοῦ ἐν Χαλκηδόνι συντάγματος τοῦ τόπου ἀποσχίσαντες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αἰγυπτιακοὶ δὲ προσείρηνται, διὰ τὸ πρώτους Αἰγυπτίους κατάρξασθαι τούτου τοῦ σχήματος ἐπὶ Μαρκιανοῦ καὶ Οὐαλεντινιανοῦ τῶν βασιλέων τὰ δὲ ἄλλα πάντα Ὀρθόδοξοι ὑπάρχοντες. Οὖτοι δὲ προσπαθείᾳ τῇ πρὸς τὸν ἐν Ἀλεξανδρεία Διόσκορον, τὸν ὑπὸ τῆς ἐν Χαλκη­δόνι συνόδου καθαιρεθέντα, ὡς τῶν Εὐτυχοῦς δογμάτων συνήγορον ἀντεπάθησαν τῇ συνόδῳ, καὶ μυρίας τόγε ἐπ' αὐτοῖς μέμψεις κατ' αὐτῆς ἀνεπλάσαντο. Ἃς προλαβόντες ἐν τῇ παρούσῃ βίβλῳ ἰκανῶς διελύσαμεν, σκαιοὺς αὐτοὺς καὶ ματαιόφρονας ἀποδείξαντες· ὧν ἀρχηγοὶ Θεοδόσιος ὁ Ἀλεξανδρεύς, ἐξ οὗ Θεοδοσιανοί, Ἰάκω­βος ὁ Σύρος, ἐξ οὗ Ἰακωβῖται. Τούτων οἱ συνίστορες, καὶ βεβαιωταί, καὶ ὑπέρμαχοι, ὁ Σευῆρος ὁ τῆς Ἀντιοχέων φθορεύς, καὶ ὁ τὰ μάταια πονήσας Ἰωάννης ὁ Τριθεΐτης, τὸ τῆς κοινῆς ἀρνούμενοι σωτηρίας μυστήριον. Πολλὰ μὲν τῆς ἐν Χαλκηδόνι θεοπνεύστου τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα Πατέρων διδασκαλίας κατέγραψαν. πολ­λὰ δὲ τοῖς ἀπολλυμένοις πρὸς τῇ ὀλεθρίᾳ αὐτῶν αἱρέσει, καὶ θήρατρα, τὰ δὴ λεγόμενα, καὶ ἐχόμενα τρίβου τεθείκασι σκάνδαλα. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ μερικὰς δογματίζοντες οὐσίας, τὸ τῆς οἰκονομίας συγχέουσι μυστήριον. Ὧν διαλαβεῖν ἐν ἐπιτομὴ τὴν ἀσέβειαν ἐλογισάμεθα δεῖν, παρενθέντες καὶ μικρὰ σχόλια πρὸς ἐλεγμὸν τῆς ἀθέου αὐτῶν καὶ παμμιαρᾶς αἱρέσεως. Τοῦ προασπιστοῦ δὲ αὐτῶν Ἰωάννου, ἐν οἷς μάλιστα ἐναβρύνονται, τὰ δόγματα, μᾶλλον δὲ ληρήματα, παραθήσομαι.»
       Ἡ πρώτη παρατήρηση ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε εἶναι ὅτι ὁ ἅγιος Ἰωάννης συγκαταλέγει καὶ ἀριθμεῖ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους μεταξὺ τῶν αἱρετικῶν. Ὁ ἀριθμὸς πγ' (83) ποὺ προηγεῖται τοῦ κειμένου εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῆς αἱρέσεως στὴ σειρὰ ποὺ τὶς παραθέτει. Ἂν πίστευε ὅτι ἦσαν Ὀρθόδοξοι, ἀσφαλῶς δὲν θὰ τοὺς περιελάμβα­νε μεταξὺ τῶν αἱρετικῶν. Ἐμφανῶς ἔπειτα τοὺς ὀνο­μάζει Μονοφυσίτας. "Αἰγύπτιοι, οἱ καὶ Σχηματικοί, καὶ Μονοφυσῖται". Ἔχουν γραφῆ καὶ ἔχουν λεχθῆ τόσα πολλὰ περὶ τοῦ ὅτι δὲν εἶναι μονοφυσῖται στὴ σύγχρο­νη θεολογικὴ οἰκουμενιστικὴ βιβλιογραφία, ὥστε ὅλοι διστάζομε νὰ χρησιμοποιήσουμε αὐτὸν τὸν ὅρο, ποὺ τείίνει νὰ ἐξαλειφθεῖ. Καὶ ἐρχόμαστε στὴν περιλάλητη ἔκ­φραση· "οἱ προφάσει τοῦ ἐν Χαλκηδόνι συντάγματος τοῦ τόπου ἀποσχίσαντες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας... τὰ δὲ ἄλλα πάντα Ὀρθόδοξοι ὑπάρχοντες". Στὸ πρῶτο τμῆμα τῆς φράσεως λέγεται σαφῶς ὅτι πρόκειται περὶ σχισμα­τικῶν ποὺ δὲν ἀνήκουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. "τοῦ τόπου ἀποσχίσαντες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας". Εἶναι λοιπὸν ἐκτὸς τοῦ χώρου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ αἰτία τῆς ἀποσχίσεώς τους ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλη­σία εἶναι ὁ δογματικὸς ὅρος, τὸ σύνταγμα τῆς Χαλκη­δόνος, καὶ ὄχι οἱ ποικίλοι ἱστορικοὶ καὶ πολιτικοὶ λόγοι ποὺ ψάχνουν νὰ βροῦν οἱ σύγχρονοι θεολόγοι καὶ ἱστορικοὶ ἀκολουθοῦντες μέθοδο μὴ θεολογική, παντελῶς ξένη πρὸς τὴν πατερικὴ μέθοδο καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ἐκκλησίας· "προφάσει τοῦ ἐν Χαλκηδόνι συντάγματος". Ἡ χρήση τοῦ προφάσει ἐκ μέρους τοῦ ἁγίου Ἰωάννου ἐπιβαρύνει τὴν θέση τῶν Ἀντιχαλκηδονίων καὶ ἐνισχύει τὴν αὐθεντία καὶ τὸ κῦρος τῆς Δ' ἐν Χαλ­κηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Μὲ ἄλλα λόγια θέλει νὰ πεῖ ὅτι ἡ πίστη τῆς Χαλκηδόνος εἶναι σαφέστατη καὶ κρυστάλλινη καὶ δὲν χρειάζεται ἐρμηνεῖες καὶ ἐξηγήσεις, ὅπως κάνομε σήμερα στὸ διάλογο. ἡ ἀπόρριψή της εἶναι πρόφαση γιὰ νὰ προχωρήσουν στὸ σχῖσμα καὶ στὴ διαίρεση, ὅπου τοὺς ὁδηγεῖ ἡ διαφορετικὴ πρὸς τὸν ὅρο τῆς Χαλκηδόνος πίστη τους.
     Ποιὸ εἶναι τότε τὸ νόημα τοῦ δευτέρου μέρους τῆς φράσεως "τὰ δὲ ἄλλα πάντα Ὀρθόδοξοι ὑπάρχοντες", ποὺ προκαλεῖ σύγχυση; Ἁπλούστατα ὁ ἅγιος Ἰωάν­νης ὁ Δαμασκηνὸς ἀντιπαραθέτει στὸ μεγάλο θεολογι­κὸ ὀλίσθημα τῆς ἀπορρίψεως τῆς Χαλκηδόνος, ποὺ θέτει τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους αὐτομάτως ἐκτὸς τῆς Ἐκκλη­σίας, τὴν ἐκ μέρους τους διατήρηση στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλη­σίας ἀλλὰ καὶ στὰ λοιπὰ τῆς πίστεως διδασκαλιῶν, λει­τουργικῶν ἠθῶν καὶ ἐθίμων, ὡς πρὸς τὰ ὁποῖα εἶναι Ὀρθόδοξοι, συμφωνοῦν δηλαδὴ μετὰ τῆς Ὀρθοδόξου Καθο­λικῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἡ ἑνότης προ­ϋποθέτει ἑνότητα στὴν πίστη, στὴν λατρεία καὶ στὴ δι­οίκηση, ἰδιαίτερα μάλιστα στὰ θέματα πίστεως ἡ ἑνότης ἐξικνεῖται μέχρι καὶ τῶν μικρῶν, διότι λόγω τῆς συνοχῆς καὶ ἀλληλουχίας καὶ τοῦ ἐσωτάτου δεσμοῦ τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως "ὁ καὶ μικρὸν λυμαινόμενος τὸ πᾶν λυμαίνεται". καὶ ἀσφαλῶς τὸ δόγμα τῆς Χαλκη­δόνος περὶ τῆς ὑποστατικῆς τῶν δύο φύσεων ἑνώσεως ἐν τῷ ἑνὶ προσώπῳ τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ θεμελιακὴ δο­γματικὴ διδασκαλία, ἡ ἀπόρριψη τῆς ὁποίας συνιστᾶ ἐμφανὴ αἵρεση, ἔστω καὶ ἂν οἱ ἀπορρίπτοντες ὡς πρὸς "τὰ ἄλλα πάντα Ὀρθόδοξοί εἰσι". Αὐτὴ εἶναι ἡ θέση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ποὺ προσεπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν συνέχεια τοῦ παραθέματος καὶ ἀπὸ ἄλλες του θέσεις. Πρὶν ὅμως προχωρήσουμε σ' αὐτά, πρέπει ἐδῶ στὴ συνάφεια νὰ ποῦμε ὅτι αὐτὸ ποὺ λέγε­ται γιὰ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τὸ πεῖ καὶ γιὰ τοὺς Ἀρειανοὺς ἢ τοὺς Εἰκονομάχους· ὅτι δηλαδὴ ἀποσχίσθηκαν οἱ πρῶτοι "προφάσει τοῦ ἐν Νικαία Α' συντάγματος", οἱ δὲ δεύτεροι "προφάσει τοῦ ἐν Νικαία Β' συντάγματος", "τὰ δὲ λοιπὰ Ὀρθόδοξοι ὑπάρχοντες". Θὰ μποῦμε λοιπὸν σ' αὐτὴ τὴ λογικὴ τοῦ πόσα καὶ ποιὰ καὶ ἀπὸ ποιὰ σύνοδο θεσπισθέντα ἀπορρίπτουν οἱ αἱρετικοί, γιὰ νὰ τοὺς μεταβάλλουμε σὲ Ὀρθοδόξους, γκρεμίζοντας σιγὰ-σιγὰ τὰ ἀμετακίνητα ὅρια "ἅ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν", καὶ διαιρώντας διαχρονι­κὰ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ "σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις", ἐν ὄψει μιᾶς μὴ σαφοῦς καὶ ἐν μετανοία ἐπιστροφῆς ἀλλὰ θολῆς καὶ ἀσαφοῦς ὁμολογίας τῶν Ἀντιχαλκηδονίων;
       Ἡ συνέχεια τοῦ παραθέματος εἶναι πολὺ πιὸ ἐνδια­φέρουσα. Οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι ἐκτιμοῦν πολὺ τὸν Διόσκορο, ὁ ὁποῖος καθαιρέθηκε ἀπὸ τὴν σύνοδο τῆς Χαλ­κηδόνος, ἐπειδὴ συνηγόρησε στὴ διδασκαλία τοῦ Εὐτυχοῦς. Ἔπλασαν γι' αὐτὸ μύριες κατηγορίες ἐναντίον τῆς συνόδου, τὶς ὁποῖες ὅμως ἤδη τὶς διαλύσαμε "σκαιοὺς αὐτοὺς καὶ ματαιόφρονας ἀποδείξαντες". Ἀναφέρεται ὁ ἅγιος Ἰωάννης στὰ εἰδικὰ ἔργα τοῦ ἐναντίον τῶν Ἰακωβιτῶν τὰ ὁποῖα ἐμνημονεύσαμε. Ἀρχηγοί τους εἶναι ὁ Θεο­δόσιος ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια, γι' αὐτὸ ὀνομάζονται καὶ Θεοδοσιανοί, καὶ ὁ Σύρος Ἰάκωβος, ἐξ οὑ καὶ Ἰακωβῖται. Σύμμαχοι καὶ ὑπέρμαχοι ὅλων αὐτῶν εἶναι ὁ Σευῆρος, "ὁ τῆς Ἀντιοχέων φθορεὺς" καὶ ὁ Ἰωάννης Φιλόπονος, ὁ Τριθεΐτης, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ διδασκαλία τους ἀρνοῦνται τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας· "τὸ τῆς κοινῆς ἀρνούμενοι σωτηρίας μυστήριον". Ἔγραψαν πολλὰ ἐναντίον τῆς "θεοπνεύστου τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα Πατέρων διδασκαλίας", καὶ παρέσυραν καὶ κατέστρεψαν πολλοὺς στὴν "ὀλέθριά τους αἵρεση" .
  Ἡ σύντομη ἀναφορὰ στὴν ἀσεβὴ διδασκαλία τους καὶ τὰ παρεμβαλλόμενα μικρὰ σχόλια ἔγιναν πρὸς ἔλεγ­χο "τῆς ἀθέου αὐτῶν καὶ παμμιαρᾶς αἱρέσεως".
      Μεταφερόμενα αὐτὰ στὴν σύγχρονη θεολογικὴ πρα­γματικότητα σημαίνουν τὰ ἑξῆς. Δὲν ἀμφιβάλλει ὁ ἅγιος Ἰωάννης γιὰ τὴν ὀρθότητα τῆς καταδίκης τοῦ Διοσκόρου, ποὺ τὸν ἀθωώνουν πλέον καὶ πολλοὶ Ὀρθόδοξοι, διότι συνηγόρησεν ἐν συνόδῳ στὴν αἵρεση τοῦ Εὐτυχοῦς. Τὸ "οὐ διὰ πίστιν καθηρέθη Διόσκουρος", ποὺ εἶπεν ὁ πατριάρχης Ἀνατόλιος καὶ ποὺ ἔγινε στὸ διάλογο σύνθημα ὅπως καὶ τὸ "τὰ δὲ ἄλλα πάντα Ὀρθόδοξοι ὑπάρχοντες" δὲν σημαίνει ὅτι ἀνεγνωρίσθη ἡ Ὀρθοδοξία του, ἀλλὰ ἁπλῶς, ἐπειδή, κληθεὶς νὰ ἔλθει στὴ σύνοδο, δὲν ἦλθε, καθαιρέθηκε γιὰ τὸ κανονικὸ του αὐτὸ παράπτωμα καὶ "οὐ διὰ πίστιν", ὅπως φαίνεται σαφέστατα αὐτὸ στὸ ἐν ὑποσημειώσει παρατιθέμενο ἐνταῦθα σχόλιο τοῦ Λεοντίου. Ἂν ἐρχόταν ὅμως θὰ καθηρεῖτο διὰ πίστιν, διότι ἦτο αἱρετικός10.
       Οἱ ἐπιφυλάξεις καὶ οἱ κατηγορίες τῶν Ἀντιχαλκηδονίων ἐναντίον τῆς Χαλκηδόνος ἀπορρίπτονται ἀπὸ τὸν Άγιο Ἰωάννη ἀσυζητητὶ ὡς ἀβάσιμες. Στὸν διάλογο τὸν σημερινὸ προσπαθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ ἐρμηνεύσουν καὶ νὰ δικαιολογήσουν τὴν σύνοδο τῆς Χαλκηδόνος υἱο­θετώντας ἐν πολλοῖς τὶς αἰτιάσεις τῶν Ἀντιχαλκηδονίων, ἰδιαίτερα δὲ τὸ μένος τους ἐναντίον τοῦ ἁγίου Λέέοντος πάπα Ρώμης, ὁ ὁποῖος δῆθεν παρέσυρε τὴ σύνοδο στὶς δικές του θέσεις τὶς νεστοριανίζουσες, διέσπασε τοὺς Ἀνατολικοὺς καὶ εὐθύνεται καθ' ὁλοκληρίαν γιὰ τὸ σχῖσμα καὶ τὴ διαίρεση τοῦ ἀνατολικοῦ κόσμου, ποὺ τώρα προσπαθεῖ ὁ διάλογος νὰ διορθώσει καὶ νὰ θεραπεύσει. Συνέπεια τῆς υἱοθετήσεως αὐτῆς τῆς ἐναντίον τοῦ ἁγί­ου Λέοντος καταφορᾶς εἶναι ἡ καταβαλλομένη ἀκόμη καὶ σὲ ἐπὶπεδο θεολογικῆς ἐρεύνης προσπάθεια νὰ ἀποδειχθεῖ ὁ "Κυρίλλειος χαρακτὴρ" τοῦ ὅρου τῆς Χαλ­κηδόνος, καὶ νὰ ἀποξενωθεῖ ὁ ἅγιος Λέων ἀπὸ τὶς ἀπο­φάσεις τῆς Συνόδου, ὥστε ἔτσι νὰ γίνουν ἀποδεκτὲς ἀπὸ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους.
     Αὐτὴ μάλιστα ἡ πρωτοφανὴς καὶ μοναδικὴ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας υἱοθέτηση κατηγο­ριῶν τῶν αἱρετικῶν ἐναντίον τῶν πρωταγωνιστῶν καὶ ὑπερμάχων τῆς πίστεως, ἐν οἷς μέγας καὶ ὀρθοδοξότατος καὶ στῦλος τῆς Ἐκκλησίας καὶ πύργος εὐσεβείας καὶ πρόβολος εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Λέων11, ὁδήγησε μέχρι τοῦ σημείου νὰ διατυπωθεῖ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Λέων δὲν ἐνδια­φέρει τὸν διάλογο Ὀρθοδόξων καὶ Ἀντιχαλκηδονίων, ἀλλὰ Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ Ἀντιχαλκηδονίων. Ἡ πίστις ὅμως τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας εἶναι καθολικὴ καὶ ὅπως πίστευε ἡ Ρώμη, πίστευε καὶ ἡ Κωνσταντινούπο­λη καὶ ἡ Ἀλεξάνδρεια καὶ ἡ Ἀντιόχεια καὶ ἀντιστρόφως ὅπως πίστευε ἡ μικρότερη ἐπισκοπὴ καὶ ἐνορία πίίστευαν καὶ τὰ μεγάλα Ἐκκλησιαστικὰ κέντρα, ἐνδιαφέρει ἐπομένως ὅλους. Ἀλλοίμονο ἂν μεταφέρουμε τὶς με­τὰ τὸ σχῖσμα καταστάσεις, στὴν πρὸ τοῦ σχίσματος ἐπο­χὴ καὶ καταστήσουμε ὑπευθύνους τῆς ἰδικῆς μας ἀναξιότητος τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας.
       Ὁ χωρισμὸς καὶ ἡ διαίρεση καὶ ἡ ἀπόσχιση ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ ση­μαίνει στέρηση τῆς δυνατότητος σωτηρίας.
Οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι μὲ τὴ διδασκαλία τους ἀρνοῦνται "τὸ τῆς κοινῆς σωτηρίας μυστήριον". Οἱ παρασυρθέντες καὶ πα­ρασυρόμενοι στὴν αἵρεσή τους, ὅπως καὶ σὲ κάθε αἵρε­ση, ἀπόλλυνται, χάνουν τὴν σωτηρία, ὁδηγοῦνται στὴν ἀπώλεια. Καὶ ἐνῶ ὅλοι δεχόμαστε καὶ διδάσκομε ὅτι πυρήνας καὶ στόχος τῆς δογματικῆς διδασκαλίας καὶ τῶν ἀγώνων τῶν ἁγίων καὶ τῶν Πατέρων δὲν ἦταν οἱ φιλολογικὲς καὶ ἐρμηνευτικὲς διαμάχες καὶ οἱ ἐννοιο­λογικὲς διασαφήσεις, ἀλλὰ ἡ ἐξασφάλιση τῆς δυνατότητος σωτηρίας ποὺ τὴν καταστρέφουν οἱ αἱρέσεις, καὶ γι' αὐτὸ γίνεται ὅλος ὁ ἀγώνας, ὄχι γιὰ τὴν νίκη αὐτῆς ἢ τῆς ἄλλης γνώμης, ἀλλὰ γιὰ νὰ μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ σώζονται, στοὺς σημερινοὺς θεολογικοὺς διαλόγους τείνει νὰ κυριαρχήσει ἡ θέση ὅτι ὅλοι ἀποτελοῦμε Ἐκκλη­σίες καὶ ὅλοι σώζονται μέσα σ' αὐτὲς τὶς Ἐκκλησίες, εἴμα­στε ἀδελφὲς Ἐκκλησὶες ἢ οἰκογένειες Ἐκκλησιῶν ποὺ δὲν ἔχομε μεγάλες διαφορὲς στὴν πίστη, ἁπλῶς δὲν συνεν­νοούμαστε στὴν ὁρολογία καὶ ἐρμηνεύομε διαφορετικὰ μερικὰ πράγματα.
Γι' αὐτὸ δίνομε μερικὲς ἐξηγήσεις γι' αὐτὲς τὶς διαφορές, καὶ παραμένει ὁ καθένας στὰ δι­κὰ του, οἱ Ἀνατολικοὶ Ὀρθόδοξοι, δηλαδὴ οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι, μποροῦν νὰ διατηροῦν τὴν παραδοσιακὴ γι' αὐτοὺς Κυρίλλειο ὁρολογία περὶ τῆς μιᾶς φύσεως τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου, οἱ δὲ Ὀρθόδοξοι, ἐμεῖς δηλαδή, δικαιούμαστε νὰ χρησιμοποιοῦμε τὴν διατύπωση δυὸ φύσεις, ὅπως λέγουν τὰ κείμενα τοῦ Διαλόγου12. Καμμία ἐπίπτωση δὲν ἔχουν αὐτά, οὔτε εἶχαν μέχρι τώρα στὴ σωτηρία, καὶ ἔκαναν λάθος οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ποὺ βλέπουν τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους νὰ χάνονται στὴν αἵρεση, ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, καὶ προσπαθοῦν ὄχι νὰ τοὺς κολακεύσουν ἀλλὰ νὰ τοὺς ἐπιστρέψουν στὴν αὐλὴ τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ διεξάγοντες τὸν διάλογο σήμερα ἀντιθέτως γράφουν "Κατενοήσαμεν τώρα σαφῶς ὅτι ἀμφότεραι αἱ οἰκογένειαι διετήρησαν πάντοτε πιστῶς τὴν αὐτὴν αὐθεντικὴν Ὀρθόδοξον Χριστολογικὴν πίστιν καὶ τὴν ἀδιάκοπον συνέχειαν τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως, καίτοι ἐχρησιμοποίησαν χριστολογικοὺς ὅρους κατὰ διάφορον τρόπον"13.

 Ἐπιλεγόμενα.
       Εἴχαμε τὴν πρόθεση νὰ παραθέσουμε καὶ νὰ σχο­λιάσουμε κείμενα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκη­νοῦ καὶ ἀπὸ τὰ εἰδικὰ ἐναντίον τῶν Ἀντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτῶν ἔργα του, γιὰ νὰ δείξουμε ὅτι δέν ἀντα­ποκρίνεται στὰ πράγματα ἡ ἐπίκλησή του ὡς μάρτυρος ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας τους. Αὐτὸ ὅμως φάνηκε σαφέστατα καὶ ἀπὸ μόνο τὸ παράθεμα ἀπὸ τὸ ἔργο του Κα­τὰ αἱρέσεων. Πράγματι ἡ ὅλη εἰκόνα ποὺ ἀποκομίζει κανεὶς ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν συγγραμμάτων του ἀποδίδε­ται "ἐν ἐπιτομὴ" ἄριστα σ' αὐτό, ὅπως ὁ ἴδιος λέγει, καὶ ἐλέγχεται ἡ "ἄθεος αὐτῶν καὶ παμμιαρὰ αἵρεσις", ἐντὸς τῆς ὁποίας χάνουν τὴν σωτηρία τους οἱ εὑρισκόμενοι. Κατόπιν αὐτῶν εἶναι ἐμφανὲς πόσο Ὀρθόδοξοι εἶναι οἱ Ἀνατολικοὶ "Ὀρθόδοξοι" καὶ πόση αἰσιοδοξία πρέπει νὰ ὑπάρχει γιὰ τὴν ἐπιτυχία τῆς ἑνώσεώς τους μετὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐφ' ὅσον ἐξακολουθοῦμε νὰ πι­στεύουμε ὅτι ὁ ἅγιος τῆς Δαμασκοῦ, τὸ καύχημα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, εἶναι τὸ στόμα τῆς Ἐκκλη­σίας, ἡ φωνὴ τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων.
……………………………………………………….
  • 1.      Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 2, 82 (Ἀπολογητικὸς τῆς εἰς Πόντον φυγῆς). τοῦ αὐτοῦ, Λόγος 6, 11 (Εἰρηνικὸς 1): "Κρείσσων γὰρ ἐμπαθοῦς ὁμονοίας ἡ ὑπὲρ εὐσεβείας διάστασις". Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς Ματθαῖον ὁμιλία 35,1: "τοῦτο μάλιστα εἰρήνη, ὅταν τὸ νενοσηκὸς ἀποτέμνηται... Οὔτω καὶ ἐπὶ τοῦ πύργου γέγονεν ἐκείνου· τὴν γὰρ κακὴν εἰρήνην ἡ καλὴ διαφωνία ἔλυσε καὶ ἐποίησε εἰρήνην". Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου, Ἐπιστολὴ 4, 36, Πέτρῳ Μοναχῷ PG 78,1088CD: "Ἔστιν, ὦ σοφέ, καὶ πόλεμος εὐαγής καὶ εἰρήνη πάσης ἀσπόνδου μάχης ἀργαλεωτέρα, κατὰ τὸ ἐζήλωσα ἐπὶ τοῖς ἀνόμοις, εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρών (Ψαλμ. 72,3)".
  • 2.      PG 95,112-125.
  • 3.      PG 94,1436-1501.
  • 4.      PG 95,21-61.
  • 5.      Αυτόθι 95, 24, 57.
  • 6.      PG 95,128-185.
  • 7.      PG 94,677-780.
  • 8.      PG 94,789-1228.
  • 9.      PG94, 741-744.
  • 10.   Βλ. Doctrina Patrum de incarnatione Verbi, 21981, 177-179: Λέγουσιν, ὅτι οὐ δεῖ δέξασθαι τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον, διότι οἱ ἐν αὐτῇ συναχθέντες παλίμβουλοι ἦσαν καὶ ἀλλόκοτοι. Οἱ αὐτοὶ γὰρ καὶ ἐν Βυζαντίῳ τὸν Εὐτυχὴ καθεῖλον καὶ ἐν Ἐφέσῳ τοῦτον ἐδέξαντο μετὰ Διοσκόρου ἀποβαλλόμενοι Φλαβιανόν, καὶ πάλιν οἱ αὐτοὶ ἐν Χαλκηδόνι Φλαβιανὸν μὲν ἐδέξαντο, τὸν δὲ Διόσκορον ἀπεβάλοντο. πρὸς τοῦτο λέγομεν, ὅτι οὐ δεῖ λογίζεσθαι τὰ ἀνθρώπινα. Πολλοὶ γὰρ πολλάκις τοῦτο φαίνονται πεπονθότες, ἴσως καὶ τῶν δοκούντων. Πλὴν εἰ καὶ πέντε ἢ πλείους ἢ καὶ τριάκοντα ἀπὸ τῶν χλ' ἐφάνησαν παλίμβουλοι, ὥς φατε, οὐ διὰ τοῦτο χρῆ ἑξα­κοσίων ἀνδρῶν σύνοδον ἀποβάλλεσθαι, ὅπου γὲ οἱ αὐτοὶ καὶ ἐν Ἐφέσω συνήδρευσαν μετὰ Διοσκόρου, καὶ οὐ διὰ τούτους ἀποβάλλεσθε τὴν τοιαύτην σύνοδον. Πάλιν λέγουσιν, ὅτι εἰ κατὰ τὴν φωνὴν Ἀνατολίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως οὐ διὰ πίστιν καθηρέθη Διόσκορος, τί μὴ δέχεσθε αὐτόν; καὶ λέγομεν, ὅτι ἐπ' ἀληθείας οὐ διὰ πίίστιν καθηρέθη. Διὰ τοῦτο γὰρ οὐ συνῆλθεν ἐν τῇ συνόδῳ, ἵνα μὴ ζητηθῆ τὰ κατ' αὐτὸν. εἰ δὲ ἀνῆλθε καὶ ζήτησις γέγονε, καὶ ὡς αἱρετικὸς καθηρεῖτο· καὶ γὰρ ἦν. ἐπειδὴ δὲ κληθεὶς ἐκ τρίτου οὐ παρεγένετο καὶ ταύτην ἐποιήσαντο αἰτίαν τῆς καθαιρέσεως αὐτοῦ, τοῦτου, ἕνεκα εἶπεν ὁ Ἀνατόλιος, ὅτι οὐ διὰ πίστιν καθηρέθη. Πάλιν λέγουσιν, ὅτι αἱρετικοὺς ἐδέξατο ἡ αὐτὴ σύνοδος καὶ οὐ δεῖ δέξασθαι αὐτὴν. φασὶ δὲ περὶ Θεοδωρήτου καὶ Ἴβα. Καὶ λέγομεν, ὅτι οὐ πρότερον ἐδέξατο αὐτούς, ἕως ἀνεθεμάτισαν Νεστόριον. 
       Ἀλλὰ πάλιν ἀποροῦσιν, ὅτι διὰ τί μὴ ἀπήτησαν Θεοδώρητον ἀναθεματίσαι τὰ ἰδικὰ συγγράμματα τὰ κατὰ Κυρίλ­λου; καὶ λέγομεν πρὸς τοῦτο ὅτι οὐκ ἔδει αὐτοὺς τῇ συνόδῳ τοῦτο ἐγκαλέσαι, ἀλλὰ τῷ ἁγίῳ Κυρίλλῳ. Κοινωνίαν γὰρ ποιήσας πρὸς τοὺς ἀνατολικοὺς καὶ πρὸς αὐτὸν Θεοδώρητον οὐκ ἀπήτησεν αὐτὸν ἀναθεματίσαι τὰ οἰκεῖα συντάγματα. Ὁ οὖν οὐκ ἐποίησεν ὁ ἅγιος Κύριλλος, ἡ σύνοδος μὴ ποιήσασα ἐγκαλεῖσθαι οὐκ ὤφειλε. Καίτοι ὅ οὐκ ἐποίησεν ἐκεῖνος, ἐποίησεν αὕτη ἀπαιτήσασα αὐτὸν ἀναθεματίσαι Νεστόριον. Εἰ δὲ καὶ θῶμεν, ὅτι αἱρετικοὶ ἦσαν, οὐδὲ οὔτως ἡ σύνοδος διὰ τούτους ἀπὸβλητος. Ἰδοὺ γὰρ καὶ ἡ ἐν Νικαίᾳ ἐδέξατο ἑπτὰ αἱρε­τικοὺς καὶ πρὸς τούτου Ἀρειανοὺς καὶ μετὰ ταῦτα ἐπιμείναντας τῇ αἱρέσει, καὶ οὐ διὰ τοῦτο λέγεται ἡ σύνοδος τῶν τια', ἀλλὰ τῶν τιη'. Ὅπου γὲ καὶ Ἰουβενάλιος ὁ Ἱεροσολύμων καὶ ἄλλοι ἰκανοὶ ἐπίσκοποι εἰς τὴν ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον εὑρεθέντες μετὰ Διοσκόρου εὑρέθησαν ἐν Χαλκηδόνι, καὶ οὐ διὰ τοῦτο ἀποβάλλονται ἐκεῖνοι τὴν σύνοδον ἐκείνην, ἀλλὰ καὶ ἀσπάζονται.
  • 11.   Βλέπε τὴν ἀκολουθία τοῦ ἁγίου στὶς 18 Φεβρουαρίου
  • 12.   Δευτέρα κοινὴ Δήλωσις καὶ προτάσεις πρὸς τὰς Ἐκκλησίας τῆς Μεικτῆς ἐπὶ τοῦ Διαλόγου Ἐπιτροπῆς (Γενεύη, Σεπτέμβριος 1990).
  • 13.   Αὐτόθι.

 ΠΗΓΗ: Ἡ "Ὀρθοδοξία" τῶν Ἀντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτῶν Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ Σειρὰ "καιρὸς" Θέματα Ἐκκλ. Ἐπικαιρότητος ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1994 – Από theodromia.gr


Οι χριστιανικές κοινότητες των ΚοπτώνΑντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτών  που εξοντώνουν με λύσσα οι σαλεμένοι μουσουλμάνοι μετά την "αραβική άνοιξη",
πέρα από την δογματική Αλήθεια έχουν την συμπάθεια και την προσοχή μας!

Χανιά: Ευλόγησαν και τα κοπάδια

Το έθιμο της ευλογίας των κοπαδιών των προβάτων αναβίωσε χθες στα Χανιά. Οι κτηνοτρόφοι της περιοχής θεωρούν προστάτη τους τον άγιο Γεώργιο και κάθε χρόνο συρρέουν με τα κοπάδια τους στην εκκλησία του αγίου.
Ο ιερέας ευλογεί τα αιγοπρόβατα, τα οποία μετά το άρμεγμα συγκεντρώνονται σε έναν περιφραγμένο χώρο, ακριβώς πάνω από την εκκλησία. Το γάλα που αποτελεί την παραγωγή της ημέρας μοιράζεται σε πλαστικά μπουκάλια, ενώ μια ποσότητά του βράζεται στον αύλειο χώρο του ναού και προσφέρεται δωρεάν στον κόσμο.

Το έθιμο αυτό αναβιώνει από τότε που υπάρχει το χωριό. Το άρμεγμα των προβάτων συμβολίζει την αλληλεγγύη που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους, λέγεται δε ότι συμβολίζει και το τάμα που έχουν οι κάτοικοι στον Αϊ-Γιώργη ως προσδοκία και προσμονή προστασίας από κάθε κακό.
πηγή

Ουκρανία: Ο πατήρ Αλέξανδρος Κλιμένκο νικητής σε διαγωνισμό τραγουδιού

Παρότι πραγματοποιήθηκε φέτος για έβδομη συνεχή χρονιά, ο διαγωνισμός τραγουδιού «Φωνή της χώρας» στην Ουκρανία επιφύλασσε αρκετές εκπλήξεις για το τηλεοπτικό κοινό. Μία από αυτές ήταν ο φετινός νικητής του διαγωνισμού, που δεν ήταν λαϊκός, αλλά ένας κληρικός της Επαρχίας Μπορισπόλ της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Σύμφωνα με τον ιστότοπο Romfea.gr, ο π. Αλέξανδρος Κλιμένκο από την πρώτη στιγμή του διαγωνισμού ξεχώρισε για την ιδιαίτερη και όμορφη φωνή του, ενώ όταν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Να αναφερθεί ότι ο π. Αλέξανδρος είναι 33 ετών, και πατέρας τεσσάρων παιδιών, τα οποία από την πρώτη στιγμή βρέθηκαν με την Πρεσβυτέρα στο πλευρό του. Υψηλόβαθμος κληρικός της Ουκρανικής Εκκλησίας μιλώντας στην Romfea.gr ανέφερε: «Κληρικοί και λαϊκοί από την πρώτη στιγμή ενίσχυσαν τον π. Αλέξανδρο στο εγχείρημά του, ενώ ζούσαμε μαζί το κάθε του βήμα».

Στενάζουν οι ναοί από πιέσεις Μητροπολιτών!



Μια σημαντική παράμετρος για τα διοικητικά των μητροπόλεων ,ο παραλογισμός των προϋπολογισθέντων ,
οι παράλογες απαιτήσεις των επισκόπων που είναι στην κοσμαρά τους και η πραγματικότητα λογο κρίσης, των παγκαριών!
 5._f2.jpg


Παρά τις μειωμένες δωρεές πιστών και τα έσοδα από τα παγκάρια, που έχουν αποτέλεσμα πολλές ενορίες να αδυνατούν να καλύψουν ακόμα και βασικές ανάγκες, εφημέριοι καταγγέλλουν ότι πρέπει να δώσουν εισφορές βάση τα προϋπολογισθέντα και όχι τα καθαρά ποσά.
Η άσχημη οικονομική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία επτά χρόνια στη χώρα έχει επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις δωρεές των πιστών και τα έσοδα από τα παγκάρια. Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» προβάλλει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, που αφορά όλους τους ναούς και τις Μητροπόλεις της χώρας. Αφορμή ήταν οι πολλές καταγγελίες που δέχτηκε το τελευταίο διάστημα η εφημερίδα από εφημερίους και προϊσταμένους ναών της Ελλάδας. Το ζήτημα που έθεσαν σχετίζεται με το ποσοστό των εισφορών που πρέπει κάθε ενορία να αποδίδει από τα έσοδα τα οποία προέρχονται από τις εν λόγω δωρεές και τον οβολό των πιστών.
Οι καταγγελίες αφορούσαν συγκεκριμένα τον κανονισμό 8/1979, ο οποίος καθορίζει τα εν λόγω ζητήματα και δεν μπορεί να εφαρμοστεί, όπως τόνισαν, βάσει των τωρινών οικονομικών δεδομένων και συγκυριών.
Τι ακριβώς αναφέρει όμως αυτός, και κυρίως το επίμαχο άρθρο 6; Οτι για την εκάστοτε Μητρόπολη, το μητροπολιτικό γραφείο και τη μισθοδοσία του προσωπικού της (εδάφιο γ΄), καθώς και για την ανοικοδόμησή της ή τις αποσβέσεις και τη συντήρηση του μητροπολιτικού κτιρίου και τη μισθοδοσία του προσωπικού -μέχρι 2%- (εδάφιο δ΄) θα αποδίδονται εισφορές βάσει των προϋπολογισθέντων εσόδων και όχι των ετήσιων ακαθάριστων εισπράξεων των ναών.
Όπως αντιλαμβάνεται ο οποιοσδήποτε, το παραπάνω σημαίνει ότι οι ενορίες πρέπει να αποδίδουν εισφορές βάσει των προϋπολογισθέντων ποσών και όχι με βάση τα «πραγματικά» ποσά, τα οποία μπορεί λόγω κρίσης να είναι ελάχιστα ή να επαρκούν μόνο για τις ανάγκες του ναού (ΔΕΗ κ.ά.). Στις καταγγελίες ετέθη, μάλιστα, το ερώτημα αν υφίσταται θέμα συνταγματικότητας, αφού παραβιάζεται, όπως ειπώθηκε, η αρχή της αναλογικότητας. Για παράδειγμα, αν ένας ναός δεν έχει όντως ακαθάριστες εισπράξεις, δύναται το Μητροπολιτικό Συμβούλιο να του ζητά εισφορές επί τη βάσει του προϋπολογισμού του, τον οποίο πολλές φορές διορθώνει προς τα άνω το Μητροπολιτικό Συμβούλιο ή και ο πρωτοσύγκελος μιας Μητροπόλεως;
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι κανονισμοί εκδίδονται από τα διοικητικά όργανα της Εκκλησίας, δυνάμει εξουσιοδοτικών διατάξεων που προβλέπονται κάθε φορά από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στο «επίμαχο» άρθρο 6 του κανονισμού 8/1979, που έχει τον τίτλο «Διάθεση πόρων ενοριακών Ιερών Ναών», προβλέπεται ότι οι πόροι των ενοριακών ναών διατίθενται προς καταβολή των εισφορών, σύμφωνα με όσα ορίζονται από κανονισμούς της Εκκλησίας και τους νόμους του κράτους.
Κατά κύριο λόγο οι πάσης φύσεως εισφορές υπολογίζονται επί των ετήσιων ακαθάριστων εισπράξεων των ναών. Οι καταβολές των εισφορών των ναών γίνονται: α) υπέρ του Δημοσίου, β) υπέρ του Μητροπολιτικού Γραφείου, γ) υπέρ ανοικοδομήσεως ή συντηρήσεως του μητροπολιτικού οικήματος και μισθοδοσίας του υπηρετικού προσωπικού του, δ) υπέρ Αποστολικής Διακονίας, ε) υπέρ Συνοδικού Μεγάρου, στ) υπέρ μισθοδοσίας του προσωπικού του ναού, ζ) υπέρ συντηρήσεως φιλανθρωπικών ή άλλων ευαγών ιδρυμάτων της Μητροπόλεως, η) υπέρ Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, θ) υπέρ εξόδων κίνησης μητροπολιτικού αυτοκινήτου κ.λπ.
Εξαίρεση από τη γενική ρύθμιση αναφορικά με τον τρόπο υπολογισμού των εισφορών με βάση τις ετήσιες ακαθάριστες εισπράξεις των ναών προβλέπεται για τα έσοδα του ναού από δίσκους, από το παγκάρι που βρίσκεται στην είσοδο του ναού, καθώς και για τις εισπράξεις από εράνους. Στην περίπτωση αυτή ο κανονισμός προβλέπει ότι οι καταβολές πραγματοποιούνται με βάση τους εγκεκριμένους ετήσιους προϋπολογισμούς.
 
Σε δύσκολη θέση
Αυτή ακριβώς η πρόβλεψη είναι δυνατό να προκαλέσει αρκετά πρακτικά ζητήματα, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια των ενοριών, που αδυνατούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις προκύπτουσες υποχρεώσεις λόγω μεταβολής των οικονομικών συνθηκών διαμέσου της χρονιάς, που οδηγεί σε προφανή αναντιστοιχία των αναγραφομένων στους προϋπολογισμούς με τα πραγματικά εισπραχθέντα.
Περαιτέρω, ως γνωστόν, οι προϋπολογισμοί των ιερών ναών, όταν κατατίθενται προς έγκριση στη Μητρόπολη, πολλές φορές διορθώνονται «υπηρεσιακώς» προς τα πάνω μέσω αύξησης των προβλεπόμενων εσόδων, που κατά κύριο λόγο προέρχονται από το παγκάρι και τους δίσκους. Αντιλαμβάνεται κανείς την προφανή αδυναμία που αυτό προκαλεί στην προσπάθεια του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου να επιδείξει συνέπεια στην καταβολή των εισφορών του ιερού ναού, οι οποίες υπολογίζονται σύμφωνα με τα προϋπολογισθέντα έσοδα.
 
ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ
Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως και δραματικώς διαφορετική. Οι πιστοί ρίχνουν στον δίσκο και στο παγκάρι σταδιακά όλο και λιγότερα κέρματα, με αποτέλεσμα ακόμη και σε κεντρικούς ναούς των μεγάλων πόλεων τα πραγματικά έσοδα να υπολείπονται κατά πολύ από τα υπό άλλες συνθήκες και με άνωθεν διορθώσεις προϋπολογισθέντα. Πολλές φορές, μάλιστα, παρατηρείται και αδυναμία των συμβουλίων να ανταποκριθούν στις τρέχουσες δαπάνες συντήρησης και λειτουργίας των ναών και να προτάσσουν την εξόφληση των υψηλών εισφορών από τον φόβο των συνεπειών. Επομένως, προκύπτει άμεση ανάγκη να επανεξετάσει η Ιεραρχία της Εκκλησίας την ως άνω ρύθμιση και να προβεί σε τροποποίησή της και προσαρμογή στα δεδομένα της εποχή μας. Ετσι, οι πάσης φύσεως εισφορές των ναών καλό θα ήταν να υπολογίζονται επί των πραγματικών καθαρών εσόδων τους, αφού, δηλαδή, προηγουμένως έχουν καλύψει τις λειτουργικές δαπάνες τους.
 
Τι Αναφερει ο κανονισμός
Τι λέει ο κανονισμός 8/1979 «Περί Ιερών Ναών και Ενοριών» (ΦΕΚ Α΄ 1/5.1.1980) άρθρο 6 («Διάθεσις Πόρων Ενοριακών Ιερών Ναών») εδάφιο 1:
«1) Οι κατά το προηγούμενον άρθρον του παρόντος προβλεπόμενοι πόροι των Ενοριακών Ναών διατίθενται προς καταβολήν των υπό των Κανονισμών και Νόμων προβλεπομένων εισφορών, βάσει των ετησίων ακαθάριστων εισπράξεων των Ναών, πλην των εδαφίων γ΄ και δ΄, υπέρ των οποίων αι καταβολαί πραγματοποιούνται βάσει των εγκεκριμένων ετησίων προϋπολογισμών τούτων, ήτοι:
α) Υπέρ δημοσίου προς κάλυψιν της δαπάνης μισθοδοσίας των εφημερίων.
β) Υπέρ ΤΑΚΕ, ως υπό Νόμων ορίζεται.
γ) Υπέρ Μητροπολιτικού Γραφείου και της μισθοδοσίας του προσωπικού αυτού, ως υπό Νόμων ορίζεται.
δ) Υπέρ ανοικοδομήσεως, αποσβέσεως βαρών ή συντηρήσεως Μητροπολιτικού Οικήματος και μισθοδοσίας του υπηρεσιακού προσωπικού αυτού μέχρι 2%.
ε) Υπέρ Αποστολικής Διακονίας, ως υπό Νόμων ορίζεται.
στ) Υπέρ Συνοδικού Μεγάρου 0,5%.
ζ) Υπέρ μισθοδοσίας του τακτικού και εκτάκτου προσωπικού του Ιερού Ναού.
η) Υπέρ συντηρήσεως και λοιπών δαπανών του Ναού.
θ) Υπέρ συντηρήσεως ευαγών ή άλλων φιλανθρωπικών Ιδρυμάτων της Μητροπόλεως, Εκκλησιαστικών εν γένει ή φιλανθρωπικών και εθνικών σκοπών, μετά σύμφωνον γνώμην του οικείου Μητροπολίτου.
ι) Υπέρ προμηθείας, συντηρήσεως και εξόδων κινήσεως μητροπολιτικού αυτοκινήτου.
ια) Υπέρ Νοσηλευτικού Ιδρύματος Εκκλησίας 0,5%.
ιβ) Υπέρ των εν γένει πνευματικών και ιεραποστολικών σκοπών της Ιεράς Μητροπόλεως».

Ρίγη Συγκίνησης: Κρήτες και Πόντιοι σε έναν ανεπανάληπτο συνδυασμό. Πεντοζάλι και Κότσαρη


Ένα μικρό απόσπασμα από την εκπομπή "Ταξιδεύοντας με την Κουζίνα". Συμμετέχουν τα χορευτικά τμήματα των συλλόγων "Ακρίτες Σταυρούπολης" και "Ιδαία Γη" . Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά, στα πλαίσια της εορταστικής εκπομπής.

Κοιμήθηκε το Σάββατο 22/4/2017 ο π. Σεραφείμ Αγιαννανίτης, Γέροντας της Καλύβης του Αγίου Σεραφείμ της Ιεράς Σκήτεως Αγίας Θεοπρομήτωρος Άννης.


=================================
Κοιμήθηκε το Σάββατο 22/4/2017 ο π. Σεραφείμ Αγιαννανίτης, Γέροντας της Καλύβης του Αγίου Σεραφείμ της Ιεράς Σκήτεως Αγίας Θεοπρομήτωρος Άννης. Η Εξόδιος ακολουθία εψάλλη στο Κυριακό της Σκήτης, παρουσία των πατέρων της Σκήτης και άλλων αγιορειτών μοναχών. Άφησε μνήμη αγαθού ανδρός, ο οποίος δίδαξε με τη βιοτή του την υπακοή, την ησυχία την ταπείνωση, ακολουθώντας τα προστάγματα της μοναχικής πολιτείας. Αξίζει να σημειώσουμε ότι κατά την εξόδιο ακολουθία ο κεντρικός πολυέλεος κουνιόταν κυκλικώς και με σταθερή φορά, σημείο της θεϊκής ευαρέσκειας για τον εκλιπόντα μοναχό
===========================================

Τον είχα γνωρίσει πριν από 21 χρόνια, όταν έμεινα για 2 ημέρες στη Σκήτη της Αγίας Άννας. Δεν τον είχα ξαναδεί από τότε, αλλά ούτε και τον είχα ξεχάσει. Δεν είχα μάθει τίποτα για εκείνον και δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να ακούσω ποτέ για αυτόν, τον ταπεινό, τον πένητα και αγαθό μοναχό που είχα γνωρίσει εκεί. Ένας άσημος και αφανής μοναχός με τριμμένο και ξασπρισμένο ράσο, ούτε λόγιος, ούτε προβεβλημένος Ηγούμενος. Και όμως διάβασα χθες με έκπληξη στο διαδίκτυο την παραπάνω είδηση για αυτόν και συγκινήθηκα. Ειδικά για τη θεοσημεία που συνέβη στην Εξόδιο του. Ο π. Σεραφείμ έφτασε με τους αγώνες του σε μεγάλα ύψη.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Νιώθω ότι για κάποιον λόγο έπρεπε να πληροφορηθώ το οσιακό τέλος του, όπως και το πληροφορήθηκα και μάλιστα από έναν ιστότοπο που δε συνηθίζει τέτοιες ειδήσεις.
Ανακαλώ με συγκίνηση από το Ημερολόγιο μου την ευτυχή συγκυρία της συνάντησης μου με τον π. Σεραφείμ, όπως την κατέγραψα εκείνες τις ημέρες. Μου είναι αδύνατο να επιλέξω ένα μικρό μόνο απόσπασμα, χωρίς να καταστρέψω τον ρυθμό της αφήγησης και την εντύπωση που μου άφησε. Όποιος έχει ενδιαφέρον, θα πρέπει να αφιερώσει 5' για να το διαβάσει.
================================================
.ΜΑΡ-13-1996-Τετάρτη-Ιερά Σκήτη Αγίας Άννας- Άγιο Όρος

Λίγο αργότερα στον εξώστη του Κυριακού είχαμε ακόμη μια μικρή κουβέντα με το νέο μοναχό από το Αιγάλεω. Ένας άλλος μεσήλικος μοναχός άπλωνε κάτι χαλιά πλυμένα για να στεγνώσουν, ενώ ξεσκόνιζε κάποια άλλα χτυπώντας τα με ένα χοντρό ραβδί. Κάποια στιγμή μας πλησίασε για να ρωτήσει κάτι το συνομιλητή μας και καθώς το έφερε η κουβέντα, αναφερθήκαμε στον Όσιο Σεραφείμ του Σάρωφ το βιογραφικό βιβλίο του οποίου είχα στα χέρια μου. Ο π. Σεραφείμ, αυτό ήταν το όνομα του, είχε σε μεγάλη εκτίμηση και ευλάβεια τον Όσιο που τον θεωρούσε ως έναν από τους μεγαλύτερους Ρώσους Αγίους. Είχε τόσο ενθουσιασμό με το βιβλίο, που το φυλλομετρούσε στα όρθια, λέγοντας ότι ήταν πολύ δύσκολο να βρει ρωσικό βιβλίο στο Όρος. Μου ήταν τόσο συμπαθής που μου έκανε χαρά να του το προσφέρω και έτσι του ζήτησα να το κρατήσει. Αρνήθηκε ευγενικά και μου το επέστρεψε, έχοντας κοκκινίσει. «Όχι κ. Γεράσιμε, ευχαριστώ». «Πάρε το π. Σεραφείμ», του έλεγα εγώ αντιπροτείνοντάς το, «μου κάνει χαρά να στο δώσω, άλλωστε το βιβλιοπωλείο είναι δίπλα μου, δεν είναι τίποτα για μένα». «Όχι κ. Γεράσιμε μου», επέμενε εκείνος. Σ' αυτό το επίμονο πάρε-δεν παίρνω, καθώς και οι δύο είμαστε ανυποχώρητοι, του είπα και εγώ: «Για όνομα του θεού, π. Σεραφείμ, από αγάπη στο δίνω, από αγάπη πάρτο και εσύ». Τελικά και με την ενθάρρυνση των υπολοίπων που ήταν παρόντες, δέχτηκε συνεσταλμένα να το κρατήσει, λες και του είχαν δωρίσει ένα θησαυρό. Η χαρά του έμοιαζε με χαρά μικρού παιδιού. Τα μάτια του έλαμπαν και το χαμόγελό του άφησε να φανούν τα λιγοστά του δόντια. Έσκυψα να φιλήσω το χέρι του και να πάρω την ευχή του, φαίνεται όμως ότι τον αιφνιδίασα και δεν πρόλαβε να τραβήξει το χέρι του. Σε ανταπόδοση της πράξης μου, έσκυψε και εκείνος ευκίνητα και αιφνιδίασε και εμένα φιλώντας το δικό μου χέρι. Έμεινα άφωνος και συγκινημένος για το μάθημα ταπεινότητας που είχα πάρει. Είχαμε κερδίσει τη συμπάθεια του και εκείνος τη δική μας. Από εκείνη τη στιγμή ο π. Σεραφείμ έκανε ό,τι μπορούσε για να μας ευχαριστήσει. Του φαινόταν αδιανόητο απλά να κρατήσει ένα μικρό βιβλίο, χωρίς να ανταποδώσει αυτή τη φιλοφρόνηση. «Κύριε Γεράσιμε, θα σας πάω να δείτε την καλύβη του Αγίου Σεραφείμ που μου την άφησε ο γέροντας μου. Δεν πηγαίνω άλλους εκεί, εσείς όμως θέλω να έρθετε».
Ξεκινήσαμε, λοιπόν, ο Χρήστος και εγώ, ακολουθώντας έξω από το Κυριακό τον υπερβολικά ευκίνητο για την ηλικία του π. Σεραφείμ. Λίγο μετά το Κυριακό, σταματήσαμε μπροστά σε ένα μικρό οίκημα δίπλα στο οποίο υπήρχε ένας μικρός κήπος με δύο-τρεις απέριττους τάφους μοναχών. Ο π. Σεραφείμ άρχισε να ψάχνει μέσα σε μια αρμαθιά κλειδιών, που έβγαλε από την τσέπη του τριμμένου και χιλιομπαλωμένου ζωστικού του. Βρήκε το κλειδί που έψαχνε και άνοιξε την βαριά ξύλινη πόρτα. Μπήκε πρώτος και τον ακολουθήσαμε, όταν με έκπληξη συνειδητοποιήσαμε ότι βρισκόμαστε μέσα στο οστεοφυλάκιο της σκήτης, για την φύλαξη του οποίου ήταν υπεύθυνος. Εκατέρωθεν του μακρόστενου δωματίου υπήρχαν μεγάλα και ψηλά ράφια πάνω στα οποία ήταν τοποθετημένα με εμφανή τάξη και επιμέλεια, περίπου δύο εκατοντάδες ανθρώπινα κρανία. Το καθένα από αυτά είχε γραμμένο στο μέτωπο με καλλιγραφικά βυζαντινά γράμματα, το όνομα, την ιδιότητα και την ημερομηνία θανάτου του νεκρού. Ο π. Σεραφείμ πήρε με προσοχή στα χέρια του ένα από τα κρανία, το ασπάστηκε με ευλάβεια και μας είπε χαμηλόφωνα: «Αυτός είναι ο γέροντας μου». Βλέποντας πόσο σημαντικό ήταν εκείνο το κρανίο για αυτόν, το πήραμε διαδοχικά στα χέρια μας και το ασπαστήκαμε επίσης. Ο π. Σεραφείμ ήταν ολοφάνερο, ότι εκεί μέσα ένιωθε όπως ανάμεσα σε φίλους. Κοιταχθήκαμε σιωπηλά με τον Χρήστο, νιώθοντας επίσης εκείνο το συναίσθημα πληρότητας που δίνει η απρόσμενη και σπάνια ευκαιρία. Είμαστε βέβαιοι, ότι ο π. Σεραφείμ μας τιμούσε με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο, καθώς ελάχιστοι κοσμικοί είχαν διαβεί αυτή την πόρτα. «Είναι μερικές φορές, κύριε Γεράσιμε, που κάποια από αυτές τις κάρες ευωδιάζει, μέχρι το Κυριακό φτάνει η ευωδία που είναι καλύτερη και από το καλύτερο λιβάνι. Αυτό είναι σημείο, ότι ο Κύριος αξίωσε να τιμήσει τον μεταστάντα δούλο του με την αγιότητα. Ερχόμαστε τότε όλοι εδώ, για να βρούμε ποια είναι αυτή η κάρα, ώστε να αναδειχθεί ο άγιος. Βέβαια, δεν είναι κάτι που γίνεται συχνά. Η οικονομία του θεού είναι ανεξιχνίαστη. Κάποια φορά που νιώσαμε την ευωδία αυτή, που όμοια της δεν υπάρχει, ήρθαμε εδώ, αλλά δεν μπορέσαμε να βρούμε ποια ήταν η κάρα που αγίασε. Ο ένας έλεγε είναι αυτή, ο άλλος κάποια άλλη, λες και ευωδίαζαν όλες μαζί». Σε ένα μικρό πεζούλι, βρίσκονταν τοποθετημένες ξεχωριστά από τις υπόλοιπες, τρεις κάρες. Πλησίασα εκεί και είδα, ότι η μία από αυτές ανήκε στον φημισμένο παπά Σάββα τον Πνευματικό, μια από τις θρυλικές μορφές του Όρους για τον οποίο τόσα είχα διαβάσει σε αφηγήσεις και ιστορίες για τον Άθωνα. Η διπλανή ανήκε στον π. Ιωακείμ επίσης γνωστό για τις αρετές και την αγωνιστικότητά του. «Αυτός, έγινε μοναχός στην Αμερική, όπου είχε πάει να σπουδάσει και ύστερα χειροτονήθηκε. Δεν είχε πολλά γένια εκ φύσεως και λυπόταν γι' αυτό. Προσευχήθηκε, λοιπόν, στην Παναγία να του χαρίσει άφθονα γένια και η προσευχή του εισακούστηκε. Ήρθε στην Αγία Άννα στη συνοδεία του γέροντα Αναστασίου και φαινόμενο μοναδικό, απόκτησε τόσο μακριά γενειάδα που έφτανε μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών του. Τον πρόλαβα και εγώ, ας έχουμε την ευχή του».
Όλες αυτές οι κάρες, περιποιημένες και καθαρές, βαλμένες με τάξη πάνω στα ράφια, αποτελούσαν ένα σκηνικό αλησμόνητης φθοράς και συνάμα αφθαρσίας. Αφθαρσίας, επειδή στην ακλόνητη πίστη κάποιων ανθρώπων, όπως ο π. Σεραφείμ, οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν πεθάνει ποτέ, παρά μόνο εξέλειψαν βιολογικά. Και αυτό ήταν κάτι που δεν γινόταν αποδεκτό ως θάνατος. Στεκόμασταν στοχαστικοί ανάμεσα στα παρατεταγμένα ανθρώπινα κρανία, που έμοιαζαν με στρατιώτες με γραμμένα τα μητρώα τους, έτοιμους να ξεκινήσουν στους πρώτους ήχους της σάλπιγγας. Καμιά φρικιαστική αποκρουστικότητα, όπως αυτή των ανθρωποφάγων νεκροταφείων των μεγάλων πόλεων, που η αφροντισιά και η αδιαφορία απέναντι στα λείψανα των νεκρών, μοιάζει να είναι μια ανευλάβεια χειρότερη και από τον ίδιο τον θάνατο. Στις πόλεις πασχίζουμε να κρύψουμε τον θάνατο, να τον καταχωνιάσουμε όπως όπως, να γλιτώσουμε σαν τις στρουθοκαμήλους από την αναπόφευκτη ύπαρξη του, στριμώγνοντας τον σε μια άκρη της πόλης ή έξω από αυτήν, όπως τα σκουπίδια μας. Όμως εδώ, νιώθεις ότι συνυπάρχουν αρμονικά δύο κοινότητες, μια αυτή των ζωντανών και η άλλη των μεταστάντων αδελφών. Αδελφών, πόση ομορφιά και τι βαθιά νοήματα κρύβει αυτή η λέξη. Εδώ οι μεν επισκέπτονται τους δε, θέλουν να τους κρατούν όχι στο περιθώριο αλλά στο κέντρο της σκήτης. Έτσι ο θάνατος, δεν είναι πια αυτό που οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι είναι, αλλά η αλυσίδα με τους άσπαστους κρίκους αγάπης που γεφυρώνει το χθες με το σήμερα και το αύριο.
Ο π. Σεραφείμ μας επανέφερε από τους συλλογισμούς μας. «Πάμε, κύριε Γεράσιμε μου, για να προλάβουμε πριν κλείσει ο Δικαίος». Βγήκαμε από το οστεοφυλάκιο και ακολουθώντας τον πάντα, πήραμε ένα μονοπάτι δεξιά από το Κυριακό, περάσαμε ορισμένες καλύβες και περιβόλια, ενώ ο ευκίνητος π. Σεραφείμ που προπορευόταν με το ζωστικό του να ανεμίζει, σαν αγριοκάτσικο στους οικείους του βράχους, μας περίμενε να τον προφτάσουμε. Πέντε λεπτά αργότερα, φτάσαμε στη μεγάλη αλλά ξεχαρβαλωμένη καλύβη την αφιερωμένη στο όνομα του Αγίου Σεραφείμ. Είχε κατώϊ και πρώτο όροφο, ανεβήκαμε μια ετοιμόρροπη ξύλινη σκάλα και μπήκαμε μέσα. «Αυτή είναι η καλύβη που μου άφησε ο γέροντας μου, κύριε Γεράσιμε. Κοιμήθηκε πριν μερικά χρόνια και τώρα μένω μόνος εδώ. Χρησιμοποιώ ένα μικρό της μέρος μόνο. Ελάτε». Τον ακολουθήσαμε μέσα από κάποια δωμάτια και διαδρόμους όπου υπήρχε μια αίσθηση εγκατάλειψης και κάποιας αταξίας. Μας οδήγησε στην άκρη της καλύβης, όπου μερικά σκαλοπάτια ανέβαζαν στο ενσωματωμένο εκκλησάκι του Αγίου Σεραφείμ. Ήταν πανέμορφο, με κυκλικό σχήμα και θόλο με γύψινες διακοσμήσεις, είχε δε πολλές εικόνες, κηροστάσια και αναλόγια. Ο χώρος ήταν αρκετός ώστε να χωράει γύρω στα δέκα ξυλόγλυπτα στασίδια, σημάδι ότι εδώ κάποτε εγκαταβίωνε μια ανθηρή συνοδεία. Προσκυνήσαμε τις εικόνες και περιεργαστήκαμε τον όμορφο χώρο. «Την καλύβη αυτή την είχε αφήσει στο γέροντα μου ο δικός του γέροντας και πριν από εκείνον άλλος. Είναι 300 χρόνων αυτό που βλέπετε, εδώ μέσα έχουν ζήσει πολλοί, ανάμεσά τους και μερικοί φημισμένοι για την αγιότητά τους μοναχοί. Δυστυχώς, κύριε Γεράσιμε μου, εγώ απόμεινα μόνος γιατί ο γέροντας μου δεν είχε άλλους υποτακτικούς. Θέλω να την επιδιορθώσω αλλά μόνος μου δεν μπορώ, ούτε χρήματα έχω για να πάρω εργάτες». Η ενθύμηση των προβλημάτων και η δυνατότητα να μιλήσει για αυτά σε κάποιους τον έκαναν να δακρύσει. «Φοβάμαι ότι κάποια μέρα θα πέσει και θα με πλακώσει ενώ θα κοιμάμαι. Η υγρασία και οι βροχές έχουν σαπίσει τα ξύλινα δοκάρια στο κατώϊ, έκανα μερικές μικρο-επισκευές αλλά είναι μάταιο. Λυπάμαι, ύστερα από τόσα χρόνια να την εγκαταλείψω και να φύγω. Οι υπόλοιποι και ο Δικαίος υποσχέθηκαν ότι θα με βοηθήσουν, αλλά τα χρήματα που απαιτούνται είναι πολλά. Βλέπετε, όλα τα υλικά ανεβαίνουν με τα μουλάρια και ο βουρδουνάρης ζητάει πολλά. Έγραψα και σε δύο-τρεις σεβασμιώτατους, αν μπορούν να με βοηθήσουν, αλλά απάντηση δεν έχω πάρει. Μερικοί μου έστειλαν ότι μπορούσαν, μα δεν φτάνουν». Μας πήγε έπειτα στο σκοτεινό κατώϊ και με το φως ενός φακού μας έδειξε τα ξύλινα υποστηλώματα που πραγματικά έσταζαν νερό. Ανήμποροι και εμείς να τον βοηθήσουμε να σώσει την καλύβη, ευχηθήκαμε να δώσει ο θεός να γίνει δυνατό. Από την πλευρά μου ανέλαβα να μεταφέρω δύο-τρεις επιστολές σε ενοριακούς ιερείς και μητροπολίτες της περιοχής μας. Από σύμπτωση γνώριζε τον παπά- Άγγελο της δικής μου ενορίας. «Είχε έρθει εδώ κάποτε, γνώριζε τον γέροντα μου, στην πλάτη μου τον είχα κουβαλήσει (ο π. Άγγελος είναι χωλός) μας είχε λειτουργήσει κιόλας. Πες του το και θα με θυμηθεί. Ο γέροντας μου είχε μεγάλη φήμη στο Όρος, έφτιαχνε και το καλύτερο λιβάνι μου έμαθε και εμένα τη συνταγή. Περιμένετε λίγο». Μπήκε σ' ένα δωμάτιο και βγήκε κρατώντας κάνα-δύο πακέτα που μας έβαλε στα χέρια. «Να, λιβάνι τριαντάφυλλο που έχω φτιάξει μόνος μου, πάρτε το για ευλογία είναι το καλύτερο στο Όρος». Η ώρα του εσπερινού είχε φτάσει πια. Τον ρωτήσαμε, αν θα μπορούσαμε να τον παρακολουθήσουμε κάπου και μας απάντησε ότι στη σκήτη ο καθένας κάνει στην καλύβη του τη λατρεία. Θα μπορούσε να μας πάει στην καλύβη των Καρτσωναίων, αλλά θα αργούσαμε στην επιστροφή και ο Δικαίος θα έκλεινε την πόρτα μόλις έπεφτε το πρώτο σκοτάδι. Ως εκ τούτου, έπρεπε να βιαστούμε για να επισκεφτούμε και το σπήλαιο του αγίου Γεράσιμου, πριν επιστρέψουμε στο Κυριακό.
Πήραμε πάλι το μονοπάτι και ύστερα από μερικές δεκάδες μέτρα το συναντήσαμε στη ρίζα ενός βράχου. Ο π. Σεραφείμ ξεκλείδωσε μια μικρή πόρτα και κατεβήκαμε 4-5 απότομα σκαλοπάτια. Βρεθήκαμε σε ένα χώρο εμβαδού δύο περίπου μέτρων, όπου υπήρχε ένα μανουάλι και μερικές εικόνες του αγίου Γερασίμου με καντήλι. Προσκύνησα με ιδιαίτερη συγκίνηση την εικόνα του προστάτη μου αγίου, που ασκήτεψε σ' αυτό το μικρό σπήλαιο για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, πριν μεταβεί στο νησί της Κεφαλονιάς όπου βρίσκεται το ολόσωμο λείψανο του. Αφήσαμε το σπήλαιο και λίγο αργότερα περνούσαμε την πόρτα του αυλόγυρου γύρω από το Κυριακό. Εκεί ο π. Σεραφείμ μας χαιρέτισε: «Πηγαίνετε για φαγητό τώρα που σας περιμένει ο Δικαίος, μη μας μαλώσει που αργήσαμε, και αύριο το πρωί πριν φύγετε θα έρθω να σας βρω».

ΜΑΡ-14-1996-Πέμπτη-Ιερά Μονή Σίμωνος-Πέτρας- Άγιο Όρος
Νωρίς το πρωί ακόμη ο π. Σεραφείμ με περίμενε έξω από τον ξενώνα. Πήραμε χαρτί και στυλό και συντάξαμε μαζί το περιεχόμενο της επιστολής που του είχα υποσχεθεί να διακομίσω. Με μεγάλη ταπεινότητα εξέθετε το πρόβλημα του ζητώντας από τους παραλήπτες την παραμικρή βοήθεια. Στο τέλος του ζήτησα να προσεύχεται για μένα, πήρα την ευχή του, φιλώντας το χέρι του κι εκείνος φίλησε το δικό μου. «Είθε ο άγιος Σεραφείμ να σας φωτίζει και να σας οδηγεί».
================================================
Αιώνια του η μνήμη, Καλό Παράδεισο.
Γ.Γ.Γ.
μας τόστειλε το mail