Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Δεν το κρύβει ο Σαββάτος· αγωνίζεται με πάθος για τα συμφέροντα της νέας "εκκλησίας" του Οικουμενισμού!

Είναι γνωστόν ότι ο μεγάλος αιρετικός της Ορθοδοξίας -ποὺ σ' αυτοὺς τοὺς εσχάτους καιρούς μάς προέκυψε- ο μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, προκειμένου να κατοχυρώσει ένα "Πρωτείο" Οίκουμενιστικής κοπής και προελεύσεως, διαστρέφει τὰ πράγματα και μάς διδάσκει την κακόδοξη θεωρία ότι μέσα στὴν Αγία Τριάδα έχουμε «διαβάθμηση»! 

 Σήμερα, οι εκπρόσωποι της εκκλησίας της Ελλάδος (βλέπε Μεσσηνίας) υιοθετώντας στην πράξη την πλάνη του Ζηζιούλα, υπογράφουν κακοδοξίες εξ ονόματος της Εκκλησίας μας, 
μη ενημερώνοντας κανέναν , και καλούν εκ των υστέρων 
οι «λεβέντες» άπαντες, υποχρεωτικά ,να κάνουν υπακοή στις κακόδοξες αποφάσεις τους…

Λάβρος ο Μεσσηνίας κατά της ρωσικής Εκκλησίας
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
   Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας  Χρυσόστομος επιτέθηκε με σφοδρότητα κατά του Πατριαρχείου της Μόσχας, στην εισήγηση του ενώπιον της Ιεραρχίας, με θέμα «Η πορεία του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Αξιολόγηση, προβλήματα, προοπτικές».
   Ο κ. Χρυσόστομος κατηγόρησε τη Ρωσική Εκκλησία, ότι στη ΙΓ΄ Συνάντηση της Μικτής Θεολογικής Επιτροπής, που συνεδρίασε στο Αμμάν το 2014, δημιούργησε «κατευθυνόμενη ομάδα» Ορθοδόξων Εκκλησιών (Αντιόχεια, Ιεροσόλυμα, Σερβία – ο ένας αντιπρόσωπος Σεβ. Μπάτσκας κ. Ειρηναίος – Γεωργία, Τσεχία), η οποία ζήτησε να διορθωθούν ή να απαλειφθούν οι σχετικές με τη θεολογική θεμελίωση της τριαδολογικής βάσης του «πρωτείου», που περιλαμβάνονταν στο κείμενο εργασίας των Παρισίων. Κατά την άποψη του Σεβ. Μεσσηνίας «ο προτεινόμενος τρόπος επεξεργασίας του νέου κειμένου εξυπηρετούσε αποκλειστικά και μόνο, ως το πρώτο σκέλος της, την Εκκλησία της Ρωσίας, η οποία θεωρούσε ότι δεν υπάρχει θεολογική και εκκλησιολογική θεμελίωση του <πρωτείου>, άρα το <πρωτείο> έχει μόνο διοικητικές αναφορές και δεν αποτελεί εκκλησιολογική αναγκαιότητα»*.
    Σημειώνεται ότι η περί «πρωτείου» θέση της Ρωσικής Εκκλησίας και ανεξάρτητα από το λόγο που την υποστηρίζει, συμπίπτει με την παλαιότερη θέση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Στο τεύχος της «Εκκλησιαστικής Αλήθειας» της 14ης Ιουλίου 1900 (Έτος Κ΄, Αριθ. 28, σελ. 327) τονίζεται ότι είναι ηλίου φαεινότερο ότι εδόθη το πρωτείο της τιμής στον επίσκοπο Ρώμης, όχι διότι εκεί επεσκόπευσε και απέθανε ο Απόστολος Πέτρος, ούτε γιατί είχε την κυριαρχία των άλλων Αποστόλων, αλλ’ απλώς διότι η Ρώμη ήτο η αρχαία πρωτεύουσα του κράτους. Και πάρα κάτω το σημαντικότερο:
    «Δυστυχώς όμως οι επίσκοποι της Ρώμης, τυφλούμενοι υπό της εωσφορικής υπερηφανείας και εθνικής αυτών φιλοδοξίας δεν ηρκέσθησαν εις μόνα τα παρασχεθέντα αυτοίς πρεσβεία τιμής χάριν της πολιτικής σημασίας της εν ή ήδρευον πόλεως, καθ’ όσον έβλεπον, ότι καίτοι δυνάμει των πρωτείων τούτων κατείχον την πρώτην μεταξύ των πατριαρχών θέσιν, ουχ ήττον όμως τα πρεσβεία ταύτα κυρίως ειπείν, ήσαν απλούς τιμητικός τίτλος κενός περιεχομένου».
   Για το «πρωτείο» ο κ. Χρυσόστομος υποστήριξε ότι «τα περί τριαδολογικής βάσης στη σχέση <πρωτείου> και συνοδικότητας έχουν ήδη αναλυθεί διεξοδικά και έχουν γίνει αποδεκτά, από τους Ορθοδόξους και Ρωμαιοκαθολικούς, στο κοινό κείμενο του Μονάχου (1982) και ως εκ τούτου δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, ενώ επιβεβαιώνονται και από τον 34ο Αποστολικό Κανόνα». Πράγματι τα εν λόγω κείμενα υπάρχουν και σ’ αυτά πουθενά δεν φαίνεται η σχέση της τριαδολογίας με το «πρωτείο». Ούτε ο παρών τότε στο Μόναχο, ως Μητροπολίτης Φιλαδελφείας, σημερινός Πατριάρχης υποστήριξε κάτι τέτοιο.
    [σ.σ.: Παρὰ ταῦτα, οἱ Οἰκουμενιστές, ἐνῶ μᾶς λένε ὅτι στοὺς διαλόγους κάποιοι «ἐκπρόσωποί» μας ἁπλῶς συζητᾶνε, ἐδῶ ὁ πολὺς Σαββᾶτος μᾶς λέει, ὅτι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι, χωρὶς αὐτὰ ποὺ συζητᾶνε νὰ περάσουν ἀπὸ συνοδικὲς διαδικασίες, νὰ τὰ δεχθοῦμε: αὐτὰ «δὲν μποροῦν νὰ ἀμφισβητηθοῦν»!].
    Για το νέο κείμενο, που συνέταξε ο εκπρόσωπος της Μόσχας και που κατετέθη προς αντικατάσταση εκείνου των Παρισίων, σημειώνει ο Σεβ. Μεσσηνίας ότι, παρά τις επισημάνσεις του, η υπό την Ρωσική Εκκλησία «ομάδα» επέμεινε ότι το κείμενο ήταν «τέλειο» και πρότεινε να γίνει αποδεκτό χωρίς συζήτηση ή διόρθωση. Τελικά στο Αμμάν η Μικτή Θεολογική Επιτροπή απέτυχε να εκδώσει κοινό κείμενο και αποφασίστηκε να συνταχθεί νέο. Αυτό κατατέθηκε στην ΙΔ΄ Συνάντηση της Μικτής Θεολογικής
Επιτροπής, η οποία συνεδρίασε στο Κιέτι της Ιταλίας, τον Σεπτέμβριο του 2016 και έγινε δεκτό με τον τίτλο: «Συνοδικότητα και Πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία. Καθ’ οδόν προς μία κοινή κατανόηση στην υπηρεσία της ενότητας της Εκκλησίας». Ο Σεβ. Μεσσηνίας σημειώνει ότι το κείμενο του Κιέτι «αν και περιλαμβάνει αρκετά θετικά σημεία εν τούτοις είναι ασαφές, αποσπασματικό, θεολογικά ελλειμματικό με ελάχιστη εκκλησιολογική σημασία και αξία στα περισσότερα σημεία του». Και προσθέτει: «Η ίδια η συνάντηση του Chieti προοιωνίζει ότι και ο παρών Διάλογος εισέρχεται σε μια νέα φάση στασιμότητας και σε μια περίοδο <παγετώνων>».

    Σφοδρή είναι η επίθεση του Σεβ. Μεσσηνίας κατά της Ρωσικής Εκκλησίας και στο ότι αυτή πρότεινε στα θέματα που θα συζητηθούν στις επόμενες συνεδριάσεις της Επιτροπής να συμπεριληφθούν το θέμα της Ουνίας και η αντίληψη περί του «Πρωτείου» και της Συνοδικότητας κατά τη δεύτερη χιλιετία. Την κατηγορεί ότι προσπάθησε, «κατά παγίαν τακτική της», «να κάνει εξαγωγή των εσωτερικών προβλημάτων της και να τα καταστήσει προβλήματα διορθόδοξα και διεκκλησιαστικά». Πιο συγκεκριμένα σημειώνει ότι «η Ρωσική Εκκλησία επιδιώκει να παρουσιάσει το θέμα της Ουκρανίας ως πρόβλημα πρωτίστως διεκκλησιαστικό και με τον τρόπο αυτό αφενός να επιτύχει μια πανορθόδοξη συμφωνία και συνεργασία, ως αντίστασιν έναντι των πολιτικών επιδιώξεων της Κυβέρνησης της Ουκρανίας και αφετέρου να επιτύχει τρόπους δέσμευσης και συμμετοχής των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών αλλά και των Ρωμαιοκαθολικών στο όλο ζήτημα, ακόμη και μέσα από τον συγκεκριμένο διάλογο».
   Διαφωνώντας ο κ. Χρυσόστομος με την πρόταση της Ρωσικής Εκκλησίας κατέθεσε δύο δικές του προτάσεις. Η πρώτη ήταν να συνεχισθεί ο Διάλογος  επί της  πρώτης χιλιετίας, ως προς το λειτούργημα του πρώτου στα πλαίσια της Συνοδικότητας  και ως προς το ρόλο του επισκόπου Ρώμης και να μην προχωρήσει στη δεύτερη χιλιετία και στο θέμα της Ουνίας.
   Τελικά οι εκπρόσωποι όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, πλην εκείνου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων (Καθηγ. Θεοδ. Γιάγκου) και του ιδίου  απέρριψαν την πρόταση του και ψήφισαν την πρόταση της Ρωσικής Εκκλησίας. Τα δύο θέματα που εγκρίθηκαν και από τους Ρωμαιοκαθολικούς να συζητηθούν είναι:
   Α) Προς την ενότητα της Πίστεως: Θεολογικά και Κανονικά Θέματα, και
   Β) Πρωτείο και Συνοδικότητα στη δεύτερη χιλιετία και σήμερα.
    Ο Σεβ. Μεσσηνίας εξέφρασε  την πικρία του για το γεγονός ότι δεν ψηφίστηκε η πρότασή του, αλλά δεν εξήγησε γιατί όλες οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες –και όχι μόνο η υπό την Ρωσική Εκκλησία «ομάδα»– δεν την εψήφισαν. Ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος σημειώνει πως η ψήφιση των δύο θεμάτων έγινε «κατόπιν επίμονης πίεσης της Εκκλησίας της Ρωσίας και συγκατάθεσης των Ρωμαιοκαθολικών Μελών της Επιτροπής... και προοιωνίζει το <ναυάγιο> των συνομιλιών, γιατί η παρούσα διπλή θεματολογία εξυπηρετεί τις επικοινωνιακές επιδιώξεις της Εκκλησίας της Ρωσίας και την απαίτησή της για συζήτηση του θέματος της Ουνίας, αλλά και τις αποπροσανατολιστικές μεθοδεύσεις των Ρωμαιοκαθολικών Μελών, όχι όμως τον πραγματικό και ουσιαστικό σκοπό του Διαλόγου».
   Εδώ χρειάζεται μια εξήγηση εκ μέρους του Σεβ. Μεσσηνίας. Γιατί οι Ρωμαιοκαθολικοί να θέλουν να συζητηθεί το θέμα της Ουνίας, που θα προκαλέσει ναυάγιο στον Διάλογο, όταν κόπτονται γι’ αυτόν, και όταν βρίσκονται σε οξεία αντιπαλότητα με το Πατριαρχείο της Μόσχας  για την ουνία στην Ουκρανία. Επίσης πρέπει να εξηγήσει γιατί σε αυτές τις επιδιώξεις και μεθοδεύσεις της Μόσχας και του Βατικανού συμφώνησαν όλοι οι εκπρόσωποι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, πλην του ιδίου και του κ. Γιάγκου.
    Η πρόταση του κ. Χρυσοστόμου να παραμείνει ο Διάλογος στην πρώτη χιλιετία και να μη συζητηθεί το θέμα της Ουνίας, όπως το θέτει η Μόσχα, είναι η τα τελευταία χρόνια άποψη του Φαναρίου, ότι δηλαδή πρέπει αυτός να μείνει σε θέματα, που δεν θα υπάρξει διχογνωμία ώστε να μη ναυαγήσει. Και εδώ προκαλείται το ερώτημα γιατί το Φανάρι δέχθηκε να συζητηθούν τα δύο θέματα, που, κατά την άποψη του Σεβ. Μεσσηνίας, δυναμιτίζουν τον Διάλογο; Σημειώνεται ότι η Ουνία είναι πρόβλημα όχι μόνο της Εκκλησίας της Ρωσίας, αλλά όλης της Ορθοδοξίας. Προβλήματα οξύτατα με αυτήν αντιμετωπίζουν και οι Ορθόδοξες Εκκλησίες των Πολωνίας, Τσεχίας και Σλοβακίας, Ρουμανίας, Αντιοχείας, Πολωνίας, ακόμη και της Ελλάδος.
   Πολλά από όσα αναφέρει ο Σεβ. Μεσσηνίας για τη Ρωσική Εκκλησία, είναι σωστά. Όμως λείπει η εκ μέρους του ανάλογη κριτική προς το Φανάρι. Ιδιαίτερα  για τα ανοίγματά του προς το Βατικανό και τις ΗΠΑ και την εμπλοκή του στον ανταγωνισμό ισχύος με τη Μόσχα. Πάντως τους από το βήμα της Ιεραρχίας χαρακτηρισμούς του Σεβ. Μεσσηνίας  σε βάρος της Ρωσικής Εκκλησίας η Ιερά Σύνοδος δεν πρέπει να τους αγνοήσει, αλλά να λάβει επ’ αυτών θέση, όταν μάλιστα υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουν ζητήματα στις διορθόδοξες σχέσεις της.
    Η  εισήγηση του κ. Χρυσοστόμου στην Ιεραρχία δεν ήταν μόνο ενημερωτική, όπως εκτίμησαν πολλοί Αρχιερείς, που, δυστυχώς, δεν παρακολουθούν την εξέλιξη του Διαλόγου με τους Ρωμαιοκαθολικούς. Είχε πολλές και σοβαρές θεολογικές, εκκλησιολογικές και εκκλησιαστικές τοποθετήσεις, επί των οποίων απαιτούνται υπεύθυνες Συνοδικές αποφάσεις. Είναι πάντως θετικό ότι ο ίδιος ο Σεβ. Μεσσηνίας ζήτησε από την Ιεραρχία να επαναξιολογηθούν και να επανεκτιμηθούν τα μέχρι σήμερα αποτελέσματα του Διαλόγου με τους Ρ/Κ και να καθορισθεί η μελλοντική του πορεία. Χρήσιμο θα είναι πανορθοδόξως να υπάρξει πνεύμα αυτοκριτικής, ταπείνωσης, μετανοίας και τηρήσεως της Ιερής Πατερικής Παρακαταθήκης, για να εξοβελιστεί η εκκοσμικευμένη νοοτροπία που κυριαρχεί, ιδιαίτερα στο Φανάρι και στη Μόσχα.   
   *Στα εντός εισαγωγικών κείμενα τηρείται η ορθογραφία και η σύνταξη του πρωτοτύπου.  


ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνὸς λέγει τα πράγματα με το άνομα τους! Δεν φοβάται τίποτε και κανένα, παρά μόνον να μη λύπηση τον Θεό!

Προσλήψεις στη Θράκη με απαραίτητο προσόν την γνώση τουρκικής γλώσσας! Τη φρουρά!

'Και γιατί είναι κακό;' μπορεί να ρωτήσει κάποιος. 'Έτσι κι αλλιώς εκεί πάνω μιλάνε τούρκικα." Γι' αυτό ακριβώς είναι κακό. Διότι η Ελλάδα δεν είναι Ινδία να μιλιούνται 30 γλώσσες. Στην Ελλάδα μιλάμε Ελληνικά. Και ένας Έλληνας πολίτης, ειδικά αν έχει μεγαλώσει και έχει πάει σχολείο εδώ, πρέπει να ξέρει τη γλώσσα της χώρας του. Όταν το ίδιο το κράτος προσλαμβάνει δημόσιους λειτουργούς για να μιλάνε Τουρκικά με τη μειονότητα, στην πραγματικότητα έχει παραιτηθεί από την προσπάθεια να τους δημιουργήσει συνείδηση Έλληνα πολίτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται μακροπρόθεσμα.

Νιώθουμε μεγαλύτερη χαρά με τα τοπία παρά με τα πράγματα!

Οι άνθρωποι νιώθουν πιο έντονα συναισθήματα ικανοποίησης και χαράς με τις τοποθεσίες από ό,τι με τα πράγματα, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα. Έτσι, ένα μέρος που ξυπνά ευχάριστες αναμνήσεις, είναι πιο σημαντικό από ένα αντικείμενο που επίσης σχετίζεται με κάτι ευχάριστο, π.χ. μια φωτογραφία ή τη βέρα του γάμου. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Σάρεϊ, με επικεφαλής τον καθηγητή νευροαπεικόνισης και γνωσιακής νευροεπιστήμης Μπέρτραμ Όπιζ, σύμφωνα με τη βρετανική «Guardian», μελέτησαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) τους εγκεφάλους 20 ανθρώπων, καθώς αυτοί έβλεπαν 20 διαφορετικές εικόνες τοπίων, σπιτιών, αντικειμένων κ.ά.
Διαπιστώθηκε ότι τα μέρη και τα τοπία προκαλούσαν μεγαλύτερη εγκεφαλική δραστηριότητα από ό,τι τα πράγματα, ιδίως «πυροδοτώντας» την αμυγδαλή, την περιοχή-κλειδί του εγκεφάλου για τις συναισθηματικές αντιδράσεις. Αυτό δικαιώνει τον διάσημο Άγγλο ποιητή Ουίσταν Χιου Ώντεν, ο οποίος είχε εφεύρει τον όρο «τοποφιλία» για να περιγράψει ακριβώς την ιδιαίτερη συναισθηματική έλξη που μπορεί να δημιουργήσει ένα μέρος σε έναν άνθρωπο.Όπως δείχνει και η νέα έρευνα, που συνδυάσθηκε με συνεντεύξεις σε βάθος και με μια διαδικτυακή έρευνα μεταξύ 2.000 ανθρώπων, διάφορα μέρη γεννούν στους ανθρώπους ένα αίσθημα συναισθηματικής ασφάλειας, ηρεμίας, στοχασμού και ολοκλήρωσης – κάτι που ακόμη και τα πιο αγαπημένα αντικείμενα δύσκολα μπορούν να προκαλέσουν.Το 86% των συμμετεχόντων δήλωσαν «αυτό το μέρος αποτελεί κομμάτι του εαυτού μου», το 79% είπαν «με τραβάει αυτό το μέρος με μια μαγνητική έλξη» και το 60% ανέφεραν «εδώ νιώθω ασφαλής».
πηγή

Δημοκρατία διὰ χειρὸς …Soros!!!

Τὸ ὅ,τι, ἐκτὸς ὅλων τῶν ἄλλων ἐγχωρίων καρναβάλων, θὰ εἴχαμε καὶ τὸν μεγιστάνα τῆς φοροδιαφυγῆς πSoros, νὰ μᾶς ὑποδεικνύῃ, ὡς μονόδρομο, τὸν δρόμο τῆς …δημοκρατίας…

Ὁ …«φιλάνθρωπος» φοροφυγὰς Soros!!!

…εἰδικῶς δὲ τῆς ἀμέσο-δημοκρατίας…

Ὁ Soros ἀπαιτεῖ «ἄμεση δημοκρατία».

…εἶναι κάτι ποὺ δὲν τὸ χωρᾶ ὁ νοῦς πολλῶν …δημοκρατῶν συμπολιτῶν μας, πολλῷ δὲ μᾶλλον ὅταν ἐπὶ πλέον ὁ τύπος αὐτὸς μᾶς κουνᾶ καὶ τὸ δάκτυλο, ἀπειλώντας μας καὶ λεηλατώντας μας, ἐνᾦ τὴν ἰδίαν στιγμὴ πρακτοράκια του καὶ εὐνοούμενοί του, σὲ ὅλον τὸν πλανήτη, μέσῳ Μ.Κ.Ο., ἀλλοιώνουν τὶς ἐθνικὲς δομὲς καὶ καταλαμβάνοντας, ἐκ τῶν ἔσω, ὁλόκληρες χῶρες, διαβρώνουν καὶ καταστρέφουν κάθε κοινωνικὸ ἱστό. Εἰδικῶς δὲ στὴν χώρα μας εἶναι αὐτὸς πλέον ποὺ ἀπροκάλυπτα ὁρίζει καὶ καθορίζει τὸ τὶ εἶναι «ἀνθρώπινον δικαίωμα», τὸ τὶ εἶναι δημοκρατία καὶ τὸ πῶς πρέπῃ νὰ καταντήσῃ ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία.


Χάθηκαν τά …«ἀνθρώπινα δικαιώματά» σου;

Κι ὅλο αὐτὸ συμβαίνει νομότυπα, ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ ἐκδημοκρατισμοῦ μας…
Κι, ἐννοεῖται, πὼς δὲν γίνεται νὰ ὑπάρχῃ, παγκοσμίως, κάτι ποὺ νὰ προωθῇ τὴν δημοκρατία καὶ νὰ μὴν περιλαμβάνῃ ὡς χρηματοδότη του καὶ τὸν πSoros!!!


πηγὴ
Ποὺ ἐδῶ, εἰδικῶς ἐδῶ, ὅπου τὴν …γεννήσαμε αὐτὴν τὴν δημοκρατία, θριαμβεύουν ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ ἐκδοχές της.
Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ἵδρυμα ἔχει νὰ μᾶς διδάξῃ πολλά. Κυρίως ὅμως ἔχει νὰ μᾶς ὑποδείξῃ πὼς ἡ δημοκρατία, γιὰ τοὺς ἐπαγγελματίες, εἶναι «μπίζνες» ἐπίσης, ὅπως τόσες καὶ τόσες ἄλλες ἐπιχειρήσεις παγκοσμίως. Διότι πῶς ἀλλοιῶς ὁ μεγάλος αὐτός «φιλάνθρωπος» καί φοροφυγάς θά μποροῦσε νά ἀσχοληθῇ μέ κάτι πού θά τόν ἐζημίωνε; Γίνεται; Δὲν γίνεται…
Ἐπεὶ δὴ ὅμως πSoros σημαίνει Rothschild…

Οἱ Rothschild πίσω ἀπὸ τὸν Soros!!!

Καὶ Rothschild σημαίνει μεταξὺ πολλῶν ἄλλων καὶ τὸ «the Economist»…

Στρατιὲς ἀνέργων ἀλλὰ προηγεῖται ἡ …ἀτζέντα!!!


Θέλουμε νά μάθουμε τό …μέλλον;

Ἐὰν φυσικὰ συνυπολογίσουμε πὼς πλέον οἱ πόλεμοι γίνονται στὸ ὄνομα τῆς …δημοκρατίας…
…ἀρχίζουμε ἴσως, ἀκροθιγῶς, νὰ ἀντιλαμβανόμεθα τὸ τὶ πραγματικὰ συμβαίνει πίσω ἀπὸ ὅλο αὐτὸ τὸ ὄργιο παραπληροφορήσεως, κοτσανολογίας καὶ «ἀνθρωπισμοῦ»!!!

Δίκτυον ἐγκαταστάσεως (κι ἑλληνοποιήσεως) «μεταναστῶν» σὲ κατοικίες

Καθὼς φυσικὰ κι ὅ,τι ὅλα τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα», οἱ φεμινιστικὲς ὀργανώσεις, τὰ ἀποσκιστικὰ κινήματα, τὰ προγράμματα ὁμοφυλοποιήσεώς μας, τὰ νομοσχέδια, τὰ ναρκωτικά, ἡ ὑπερσεξουαλικοποίησις καθοδηγοῦνται ἀπὸ «ἐμπνευσμένους» ὑπαλλήλους τῶν παγκοσμίων …νταβατζήδων, ἐργολάβων καὶ ὑπεργολάβων τῆς δημοκρατίας…

Φεμινιστικὲς ὀργανώσεις ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ …Σόρος!!!

Ὁ Soros καί ἡ CIA πίσω (καί) ἀπό τήν avaaz;

Οἱ …«πορτοκαλί» ἐπαναστάσεις τῶν πρακτόρων τῆς CIA καὶ τοῦ Soros!!!

Οἱ ἐπενδύσεις τοῦ Soros στὴν χώρα μας πάντα περνοῦν μέσα ἀπὸ τὰ …κόμματα!!!

…τότε μποροῦμε πολὺ καλλίτερα νὰ διαπιστώσουμε πόσο ἐπικερδὴς εἶναι ἡ ἐν λόγῳ ἐπιχείρησις, ἐφ΄ ὅσον σαφῶς ἐμπεριέχει, ξεκάθαρα, καὶ τὸ ἐμπόριον ὅπλων, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων (ὅπως τὸ ἐμπόριον ἀνθρωπίνων ὀργάνων, τὴν ὑφαρπαγὴ δημοσίων περιουσιακῶν στοιχείων, τὴν λεηλασία φυσικοῦ πλούτου, τὸ πλιάτσικο τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν, τὴν καλλιέργεια καὶ ἐμπορία ναρκωτικῶν καθὼς κι ἄλλων, πάντα νομιμοφανῶν, πράξεων, ὅπως ἡ παιδεραστία, τὸ ἡ πορνεία, τὸ δουλεμπόριον καὶ ἄλλα…!!!)
Δυστυχῶς εἶναι ἔτσι καὶ ὁ διεθνὴς αὐτὸς ….νταβατζής (βιτρίνα σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις) καὶ χρηματοδότης πολλῶν κοινωνικοπολιτικῶν  ὀργανώσεων, κινημάτων καὶ ΜΚΟ, μὰ κυρίως τῆς δημοκρατίας, εἶναι ἐδῶ καὶ καθορίζει πολιτικὲς καὶ γραμμὲς σὲ ὅλες τὶς κυβερνήσεις παγκοσμίως καί, κυρίως στὶς «δικές μας».. Τὰ ἱδρύματά του δέ, περὶ «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» εἶναι τόσο ἰσχυρὰ καὶ προβεβλημένα, ποὺ κυριολεκτικῶς, ἐπισήμως, νομοθετοῦν ἀν τὶ γιὰ ἐμᾶς, ἐναντίον μας, μὰ πάντα μισθοδοτούμενα ἀπὸ ἐμᾶς. Διότι, πρῶτα κι ἐπάνω ἀπ΄ ὄλα ἀπαιτεῖται νὰ εἴμαστε φιλάνθρωποι. Ὄχι «φιλάνθρωποι» σὰν τὰ διεθνῆ ἁρπακτικὰ ἀλλὰ κυριολεκτικῶς, μὲ τὸ καλὸ ἢ τὸ ἄσκημο.

Εἰλικρινῶς, ὡς ἄτομον, ἔχω πράγματι ἀναρωτηθῇ γιὰ τὸ ὕψος τῶν ποσῶν ποὺ διακινοῦνται, παγκοσμίως, μὲ πρόσχημα τὴν δημοκρατία, τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα» καὶ κυρίως, τὰ «φιλανθρωπικά» προσωπεῖα. Ξέρω πὼς θὰ τρομάξω ἐὰν προσπαθήσω νὰ προσεγγίσω ἔτσι, διερευνητικῶς, ὅλην αὐτὴν τὴν σκηνοθεσία.
Γιὰ τὴν ὥρα μοῦ ἀρκεῖ ποὺ βλέπω μεγαλύτερο κομμάτι ἀπὸ τὸ σκηνοθετημένο «πάζλ» τῆς …«διασώσεως», τῆς «ἐπιμορφώσεως» καὶ τοῦ «ἐξανθρωπισμοῦ» μας.

πηγή
Σημειώσεις.
Ἐννοεῖται πὼς ὁ ἴδιος ὁ Soros δὲν ἔρχεται πολὺ συχνὰ ἐδῶ.
Ἔχει ὅμως τοὺς δικούς του ἀνθρώπους παντοῦ.
Τὸ ΕΛΙΑΜΕΠ, γιὰ παράδειγμα, εἶναι ἀπὸ τὰ «δικά του μαγαζάκια», ποὺ καθορίζει τὴν ἐξωτερική μας πολιτικὴ ὡς χώρας, τὰ ἐθνικά μας ζητήματα ἀλλὰ καὶ τὶς κάθε εἴδους …ἀνανικὲς μειοδοσίες.

Ῥοζ …ίζουν τὸ Κυπριακό!!!

Τὸ ἴδιο καὶ τὸ Solidarity Now. Σὲ αὐτὸ εἰδικῶς τὸ ἵδρυμα (Μ.Κ.Ο.) ἔχει κι ἕναν καταδικό του ἄνθρωπο…
Τὸν Στέλιο Ζαββό, ποὺ ἐπὶ πλέον εἶναι καὶ κουμπάρος του…

Ὁ ἐν λόγῳ κύριος ἦλθε εἰς γάμου κοινωνία μὲ τὴν θυγατέρα τοῦ Ἀποστόλου Δοξιάδου.
Ἔλα ὅμως ποὺ ἕνας ἀκόμη Δοξιάδης, ὁ Ἀρίστος, συμμετέχει στὸ προαναφερόμενον ἵδρυμα, ἀλλὰ ἀρθρογραφεῖ καὶ στὸ ἄλλο χρηματοδοτούμενον, ἐκ τοῦ πSoros φυσικά, ἵδρυμα τῆς δημοκρατίας…


πηγὴ
Καὶ ἐπὶ πλέον εἶναι καὶ «ποταμίσιος»…

πηγὴ
Δραστηριότατος.
…καὶ κυρίως ἀλληλέγγυος…

Σύμπτωσις θὰ εἶναι φαντάζομαι.. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Εὐθύμιος Βιδάλης…


πηγὴ

πηγὴ
Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ῥοζάκης-Ῥοζενστάιν… Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Νῖκος Ἀλιβιζᾶτος… καὶ ἡ Ἀντιγόνη Λυμπεράκη (ναί, ἡ ἀνεψιὰ τοῦ ἐπιτίμου παρακαλῶ!!!)…. Κι ἔτσι ἀκριβῶς θὰ δικαιολογεῖται καὶ ἡ παρουσία τοῦ Νικηφόρου Διαμαντούρου, τῆς Τζένης Καβουνίδου, τοῦ Μάνου Ματσαγγάνη, τῆς Καλυψοῦς Νομικοῦ καὶ τῆς Ἄννας Τριανταφυλλίδου…
Ἂς μὴν τὰ σκαλίσουμε ὅμως σήμερα περισσότερο…
Σᾶς κούρασα…


πηγή
Τὸ πιὸ ἥσυχο μέρος, ὅπου ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἀπομονωθεῖ εἶναι ἡ ψυχή του. 
 Μ. Αὐρήλιος

Διάλογος με τους Μονοφυσίτες


"Συμφωνία" χωρίς αποδοχή Οικουμενικών Συνόδων;
Στην Ιεραρχία του Οκτωβρίου 2004 σε σχετική εισήγηση για τους διαλόγους της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τις διάφορες Ομολογίες υποστηρίχθηκε η άποψη ότι στον διάλογο της Εκκλησίας με τους χαρακτηριζόμενους ως Αντιχαλκηδονίους (Μονοφυσίτες) επιτεύχθηκε συμφωνία στο Χριστολογικό δόγμα, αλλά υπάρχει διαφωνία, διότι οι Μονοφυσίτες αρνήθηκαν να δεχθούν τις μετά την Γ΄ Οικουμενικές Συνόδους, ιδιαιτέρως την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος.

 Μητροπολίτου Ναυπάκτου π. Ιεροθέου
Το απλό όμως ερώτημα είναι: Πώς είναι δυνατόν να θεωρηθή ότι επήλθε συμφωνία στο Χριστολογικό δόγμα, όταν οι λεγόμενοι Αντιχαλκηδόνιοι δεν παραδέχονται τις Οικουμενικές εκείνες Συνόδους (Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄) που οριοθέτησαν την ορθόδοξη διδασκαλία στο Χριστολογικό δόγμα, δηλαδή στο δόγμα που αφορά τον τρόπο ενώσεως των δύο φύσεων στον Χριστό;
Θα ήθελα στην συνέχεια να παρουσιάσω με απλό –όσον είναι δυνατόν– και σύντομο τρόπο μερικά ενδιαφέροντα σημεία.

Η άποψη ότι υπάρχει ταύτιση στο Χριστολογικό δόγμα, καίτοι δεν γίνονται αποδεκτές οι μετά την Γ΄ Οικουμενικές Σύνοδοι από τους Μονοφυσίτες, δείχνει ότι: ή οι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων δεν αντελήφθησαν τα θέματα αυτά ή ότι ισχύει η παράδοξη θεωρία των ξένων, αλλά και μερικών δικών μας θεολόγων, περί του νεοχαλκηδονισμού, ότι δηλαδή υπάρχει μια εξέλιξη στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος που στηρίχθηκε στον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας είναι μια μονοφυσιτίζουσα Σύνοδος, η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος που στηρίχθηκε στο Τόμο του Πάπα Λέοντος διόρθωσε την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο και η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος επανήλθε στις αποφάσεις της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Η παραδοχή όμως μιας τέτοιας θεώρησης των πραγμάτων ανατρέπει τα θεμέλια της Εκκλησίας και υπονομεύει το “πνεύμα” και την υποδομή των Οικουμενικών Συνόδων. Παρουσιάζει δε τους Πατέρας της Εκκλησίας ως στοχαζομένους και όχι ως ενεργουμένους από το Άγιον Πνεύμα και την δική τους εν πνεύματι εμπειρία της αποκαλυπτικής αληθείας. Οι Πατέρες όμως των Οικουμενικών Συνόδων, κατά τον λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου εργάσθηκαν αλιευτικώς (όπως οι άγιοι Απόστολοι) και όχι αριστοτελικώς (δηλαδή οι φιλόσοφοι) ήταν, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, “πάσχοντες τα θεία και ου διανοούμενοι”.
Επομένως, η μη παραδοχή από τους λεγομένους Αντιχαλκηδονίους των αποφάσεων των Δ΄, Ε΄, και ΣΤ΄ Οικουμενικών Συνόδων, αλλά και η θεωρία μερικών ορθοδόξων θεολόγων περί νεοχαλκηδονισμού, στην ουσία έχουν κοινό παρονομαστή και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ακριβώς για τον λόγο αυτό δεν μπορούμε, από ορθοδόξου πλευράς, να κάνουμε λόγο για Αντιχαλκηδονίους ή Προχαλκηδονίους, αλλά για Μονοφυσίτας, αφού οι ονομαζόμενοι Αντιχαλκηδόνιοι πιστεύουν ότι ναι μεν η ένωση στον Χριστό έγινε από δύο φύσεις, αλλά μετά την ένωση υπάρχει μία φύση στον Χριστό. Μερικοί λεγόμενοι Αντιχαλκηδόνιοι υποστηρίζουν ότι καίτοι υπάρχει μία φύση στον Χριστό μετά την ένωση, εν τούτοις όμως δεν αναιρέθηκε η ανθρώπινη φύση. Και αυτή η άποψη είναι παράδοξη. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχη μία φύση στον Χριστό μετά την ένωση, “μή αναιρουμένης της ανθρωπίνης φύσεως” και πώς υφίσταται αυτή η ανθρώπινη φύση μόνη της, χωρίς να μη θεωρήται αυτό νεστοριανισμός, τον οποίο οι Αντιχαλκηδόνιοι θέλουν να πολεμούν; Αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να τους ονομάζω Μονοφυσίτες και όχι Αντιχαλκηδονίους ή Προχαλκηδονίους.
Το ότι όμως δεν ευσταθεί η άποψη ότι συμφώνησαν οι Ορθόδοξοι με τους Μονοφυσίτες στο Χριστολογικό δόγμα φαίνεται από την διαφορά ερμηνείας σε μερικές χαρακτηριστικές χριστολογικές φράσεις, που αποτελούν τον πυρήνα της διαφοράς.
Στα όσα θα γράψω στην συνέχεια θα γίνη προσπάθεια να παρουσιασθούν απλοποιημένα –όσο μπορεί να γίνη αυτό– τα σημεία αυτά. Και λέγω όσο μπορεί να γίνη αυτό, γιατί τα δογματικά θέματα δεν απλοποιούνται πολύ.
α) “Μία φύσις του Λόγου σεσαρκωμένη”
Η πρώτη φράση στην οποία φαίνεται η Χριστολογική διαφορά μεταξύ των αγίων Πατέρων και των Μονοφυσιτών είναι η φράση του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας: “μία φύσις του Λόγου σεσαρκωμένη”.
Οι όροι φύση και υπόσταση στην θύραθεν φιλοσοφία ταυτίζονταν εννοιολογικά, άλλωστε ο όρος φύση προέρχεται από το ρήμα πεφυκέναι και ο όρος υπόσταση προέρχεται από το ρήμα υφεστάναι και δηλώνει την ύπαρξη. Με αυτήν την έννοια, δηλαδή της υπάρξεως, τους χρησιμοποιούσαν οι Αλεξανδρινοί Πατέρες. Οι Καππαδόκες, όμως, Πατέρες διεχώρισαν την φύση από την υπόσταση και ταύτισαν την φύση με την ουσία, και την υπόσταση με το πρόσωπο. Έτσι καθόρισαν την έκφραση “δύο φύσεις, έν πρόσωπον” στον Χριστό.
Πολλοί θεολόγοι παρετήρησαν ότι σε κείμενα του αγίου Κυρίλλου εναλλάσσονται οι όροι “φύσις” και “υπόστασις” και ότι άλλοτε χρησιμοποιείται ο όρος “φύσις” αντί του όρου “υπόστασις” και άλλοτε χρησιμοποιείται ο όρος “υπόστασις” αντί του όρου “φύσις”. Σε επιστολή του προς τον Θεοδώρητο γράφει: “Η φύσις του Λόγου ήγουν η υπόστασις, ό εστιν αυτός ο Λόγος”. Εδώ φαίνεται ότι συνδέεται η φύση με την υπόσταση και με αυτήν την έννοια φαίνεται ότι χρησιμοποιούσε και την φράση “μία φύσις του Λόγου σεσαρκωμένη”. Δεν μιλούσε όμως ποτέ για μία ουσία σεσαρκωμένη. Επομένως, όπως υποστηρίζεται, χρησιμοποιούσε την φράση “μία φύσις του Λόγου σεσαρκωμένη” με την έννοια της μιας υποστάσεως του Λόγου σεσαρκωμένης, όπως το λέγει στην τρίτη επιστολή του προς Νεστόριο “υποστάσει μια τη του Λόγου σεσαρκωμένη”, προκειμένου να αντιμετωπίση την αίρεση του Νεστοριανισμού που υποστήριζε την άποψη ότι στον Χριστό υπάρχει ένωση των δύο φύσεων-υποστάσεων και ότι μια τέτοια ένωση απετέλεσε το ένα πρόσωπο της οικονομίας. Οπότε με αυτήν την έννοια χρησιμοποιείται καταχρηστικώς η εναλλαγή φύσεως και υποστάσεως για να αντιμετωπισθή ο Νεστοριανισμός. Άλλωστε η υπόσταση του Θεού Λόγου έγινε υπόσταση και της ανθρωπίνης φύσεως, αφού η ανθρώπινη φύση στον Χριστό δεν είναι ανυπόστατη ούτε αυθυπόστατη, αλλά είναι ενωμένη με την θεία φύση στην υπόσταση του Λόγου και γι' αυτό και ονομάζεται και ενυπόστατη.
Βέβαια, η εναλλαγή αυτή των όρων φύσεως και υποστάσεως από τον άγιο Κύριλλο σε μερικά χωρία δεν σημαίνει ότι ταυτίζει εννοιολογικά τους όρους φύση και υπόσταση, όπως έκανε ο Σεβήρος, αλλά χρησιμοποιεί τους όρους “καταχρηστικώς”, χωρίς να ταυτίζη την φύση με την υπόσταση ως έννοιες και ως “πράγματα”, αλλά τις θεωρούσε ως υπάρξεις. Μάλιστα υπάρχουν μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες ο άγιος Κύριλλος θεωρούσε ότι άλλο είναι η φύση και άλλο η υπόσταση, όπως επίσης υπάρχουν άλλα χωρία του αγίου Κυρίλλου, στα οποία γίνεται λόγος για δύο φύσεις στον Χριστό και για την καθ' υπόσταση ένωση των δύο φύσεων. Άλλωστε αυτό φαίνεται από το ότι στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο οι Πατέρες μελέτησαν τα “δώδεκα κεφάλαια” του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας σε σχέση με τον Τόμο του Πάπα Λέοντος και διεπίστωσαν την συμφωνία μεταξύ αυτών.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, και προσωπικώς και Συνοδικώς, ερμήνευσαν σωστά την φράση του αγίου Κυρίλλου “μία φύσις του Λόγου σεσαρκωμένη”. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει ότι δεν διαπράττουμε σφάλμα με το να λέμε με αυτήν την φράση απόλυτα μία υπόσταση του Θεού Λόγου, αλλά προχωρεί για να πη ότι ο άγιος Κύριλλος με την φράση “μία φύσις του Λόγου σεσαρκωμένη” δεν δήλωνε ούτε μόνη την υπόσταση, ούτε το κοινό των υποστάσεων, “αλλά την κοινήν φύσιν εν τη του Λόγου υποστάσει ολικώς θεωρουμένην”, δηλαδή την κοινή φύση της θεότητος την ενθεωρουμένη στην υπόσταση του Λόγου. Δηλαδή, δεν παραμένει στην φράση “μία φύσις”, αλλά επιμένει στην φράση “μία φύσις του Λόγου”, που δηλώνει την ενυπόστατη ουσία. Επίσης, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θεωρεί ότι με την φράση αυτή ο άγιος Κύριλλος ομολογούσε περιφραστικώς τις δύο φύσεις του Χριστού, ήτοι με την λέξη “φύσις” εννοούσε την θεία φύση και με την λέξη “σεσαρκωμένη” εννοούσε την ανθρώπινη φύση.
Επομένως, η φράση αυτή του αγίου Κυρίλλου χρησιμοποιείται και εναντίον του Νεστοριανισμού, με την έννοια “μία φύσις - υπόστασις του Λόγου σεσαρκωμένη”, για να αποκλεισθούν τα δύο πρόσωπα - υποστάσεις στον Χριστό, και εναντίον του Μονοφυσιτισμού, με την έννοια της ενώσεως της κοινής φύσεως με την ανθρώπινη φύση στην υπόσταση του Λόγου, χωρίς να συμβή κράση ή σύγχυση ή φυρμός ή τροπή, αφού όπως γράφει σε επιστολή του προς τον Ιωάννη Αντιοχείας, “μένει γαρ ό εστιν αεί και ουκ ηλλοίωται, ουδ' αν αλλοιωθείη πώποτε και μεταβολής έσται δεκτική”, και στην Β΄ επιστολή του προς Νεστόριον γράφει: “είς δε εξ αμφοίν Χριστός και Υιός, ουχ ως της των φύσεων διαφοράς ανηρημένης δια την ένωσιν…”.
Οι Μονοφυσίτες όμως την φράση του αγίου Κυρίλλου “μία φύσις του Λόγου σεσαρκωμένη” την ερμήνευσαν σύμφωνα με την δική τους παράδοση, που ταυτίζει εννοιολογικά την φύση με την υπόσταση, εντελώς διαφορετικά από την παράδοση των Καππαδοκών Πατέρων και του αγίου Κυρίλλου. Έτσι οδηγούνται στην μία φύση και τον Μονοφυσιτισμό. Αυτό το απέκρουε ο άγιος Κύριλλος στα κείμενά του. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μαρτυρεί ότι ο Σεβήρος ταυτόν οίδεν αλλήλαις, όρω τε και λόγω την φύσιν και την υπόστασιν” και μάλιστα “κακούργως ταυτόν είναι λέγει τη φύσει την υπόστασιν…”, ο δε άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τονίζει ότι “τούτό εστι το ποιούν τοις αιρετικοίς την πλάνην, το ταυτόν λέγειν την φύσιν και την υπόστασιν”.
Το θέμα αυτό θα διασαφηνισθή ακόμη περισσότερο με τα όσα θα γραφούν στην συνέχεια, αλλά πάντως πρέπει να υπογραμμισθή ότι χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην ερμηνεία του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας.
 β) “Δύο φύσεις τη θεωρία μόνη”
Η δεύτερη φράση, στην οποία φαίνεται η χριστολογική διαφοροποίηση μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Μονοφυσιτών, είναι η φράση του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας περί του ότι κατανοείται η φυσική διαφορά των δύο φύσεων στον Χριστό “τή θεωρία μόνη”, δηλαδή στον Χριστό υπάρχουν “δύο φύσεις τη θεωρία μόνη”. Ο άγιος Κύριλλος χρησιμοποιούσε την φράση αυτή εναντίον του Νεστορίου που υπεστήριζε την πραγματική διαίρεση των δύο φύσεων. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν αυτήν την φράση με την έννοια ότι στον Χριστό ενώθηκαν οι δύο φύσεις “ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως”, αλλά και των δύο φύσεων –θείας και ανθρωπίνης– υπόσταση είναι ο Λόγος, δηλαδή χρησιμοποιήθηκε για να αποκλεισθή η διαίρεση των δύο φύσεων στον Χριστό. Οπότε μετά την ένωση των δύο φύσεων δεν μπορούν να υφίστανται αυτές οι φύσεις στον Χριστό ως ιδιοϋπόστατες και χωρισμένες φύσεις, δηλαδή δεν υφίστανται χωριστά ως ιδιαίτερες υποστάσεις. Άλλωστε και η προσληφθείσα ανθρώπινη φύση δεν ήταν πριν την πρόσληψη αυθυπόστατη. Έτσι οι δύο φύσεις στον Χριστό, μετά την υποστατική ένωση, δεν υπάρχουν ως ξεχωριστές, ανεξάρτητες μεταξύ τους και αυθυπόστατες, αφού και των δύο φύσεων υπόσταση έγινε ο Λόγος, και με αυτό το σκεπτικό γίνεται λόγος για δύο φύσεις “τη θεωρία μόνη”.
Οι Μονοφυσίτες όμως την φράση αυτή την εννοούν με την άποψη ότι μετά την ένωση των δύο φύσεων δεν μπορούμε να μιλούμε για δύο φύσεις, αφού απετέλεσαν μία φύση, γι’ αυτό με την φράση “τή θεωρία μόνη” πρέπει να θεωρήται ότι δεν υφίσταται η ανθρώπινη φύση μετά την ένωση των δύο φύσεων στον Χριστό, αλλά μόνον θεωρητικώς και κατ' επίνοιαν μπορούμε να μιλούμε για δύο φύσεις με ιδιαίτερες ενέργειες.
Επομένως οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν την φράση “δύο φύσεις τη θεωρία μόνη” με την έννοια ότι οι δύο φύσεις στον Χριστό δεν διακρίνονται ανεξάρτητες μεταξύ τους, λόγω της υποστατικής ενώσεως, ούτε είναι ιδιαίτερες υποστάσεις, ενώ οι Μονοφυσίτες την φράση αυτήν την χρησιμοποιούν με την έννοια ότι δεν υφίσταται η ανθρώπινη φύση στον Χριστό, μετά την ένωση.
 γ) “Σύνθετος φύσις”, “σύνθετος υπόστασις”
Η τρίτη φράση στην οποία φαίνεται η διαφορά στην Χριστολογία μεταξύ των Ορθοδόξων και των Μονοφυσιτών είναι οι εκφράσεις “σύνθετος φύσις” και “σύνθετος υπόστασις”.
Κατά την ερμηνεία των αγίων Πατέρων μπορούμε να μιλούμε, αναφερόμενοι στον Χριστό, για “σύνθετον υπόστασιν”, ότι δηλαδή η υπόσταση του Λόγου είναι η υπόσταση και των δύο φύσεων, ήτοι της θείας και της ανθρωπίνης φύσεως. Αυτό σημαίνει ότι διατηρούνται τα ιδιώματα των δύο φύσεων, αλλά και οι δύο φύσεις ενεργούν στην ενιαία υπόσταση του Λόγου, “μετά της θατέρου κοινωνίας”. Έτσι οι δύο φύσεις (θεία και ανθρώπινη) είναι ενωμένες μεταξύ τους στην μία σύνθετη υπόσταση.
Οι μονοφυσίτες δεν παραδέχονται τον όρο “σύνθετος υπόστασις” και κάνουν λόγο για “σύνθετον φύσιν”, ότι δηλαδή μετά την ένωση των δύο φύσεων αποτελέσθηκε μία φύση. Αυτό δεν μπορεί να γίνη παραδεκτό από ορθοδόξου πλευράς, γιατί όπως υποστήριξαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ιδίως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο όρος σύνθετος φύση σημαίνει ότι χάνουν τα ιδιώματα οι δύο φύσεις που ενώνονται, γιατί αποτελούν μία τρίτη ενιαία φύση, οπότε ο Χριστός δεν θα ήταν ούτε ομοούσιος με τον Πατέρα, ούτε ομοούσιος με την Μητέρα. Για παράδειγμα, εάν ενώσουμε μερικά είδη, ήτοι το νερό, το αλάτι, το λάδι κλπ. γίνεται μια καινούρια φύση. Γι' αυτό “αδύνατόν εστιν εκ δύο φύσεων μίαν φύσιν σύνθετον γενέσθαι”.
 δ) “Εκ δύο φύσεων”, “εν δύο φύσεσιν”
Το τέταρτο σημείο που διαφοροποιεί την χριστολογία των Ορθοδόξων και των Μονοφυσιτών είναι οι φράσεις “εκ δύο φύσεων” και “εν δύο φύσεσιν”.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως το διατύπωσαν και συνοδικώς, εκφράζουν την αλήθεια ότι στον Χριστό υπάρχουν δύο φύσεις που ενώθηκαν στην υπόσταση του Λόγου, ότι η ένωση έγινε “εκ δύο φύσεων” , αλλά συγχρόνως ο Χριστός ενεργεί “εν δύο φύσεσιν”, αφού δεν καταργούνται ούτε συμφύρονται τα ιδιώματα κάθε φύσεως μετά την ένωση. Και ακόμη κάθε φύση ενεργεί στην υπόσταση του Λόγου “μετά της θατέρου κοινωνίας”.
Οι Μονοφυσίτες δεν μπορούν να αποδεχθούν αυτήν την ορθόδοξη διδασκαλία και πιστεύουν ότι καίτοι ο Χριστός αποτελέσθηκε από δύο φύσεις –θεία και ανθρώπινη– εν τούτοις μετά την ένωση υπάρχει μία φύση στον Χριστό. Αυτό ανατρέπει ολόκληρο το Χριστολογικό δόγμα. Η άποψη μερικών Μονοφυσιτών ότι, παρά την ενιαία φύση, δεν αναιρείται η ανθρώπινη φύση μετά την ένωση, δεν μπορεί να γίνη αποδεκτή, διότι οδηγεί κατ' ευθείαν στον Νεστοριανισμό.
Σε αυτές τις βασικές τέσσερεις φράσεις φαίνεται η διαφορά της Χριστολογίας μεταξύ Ορθόδοξης Εκκλησίας και Μονοφυσιτών. Επειδή οι Μονοφυσίτες δεν μπορούν να παρακάμψουν τις ερμηνείες στις φράσεις αυτές –κλειδιά- γι’ αυτό και δεν επιτυγχάνεται η ένωση μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και Μονοφυσιτών και γι’ αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για το ότι συμφώνησαν οι Ορθόδοξοι με τους Μονοφυσίτες, κατά τον διάλογο, πάνω στο Χριστολογικό δόγμα.
Βέβαια κάποιος που διαβάζει τέτοια κείμενα που αναλύουν τα δόγματα της Εκκλησίας μπορεί να θεωρήση ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας φιλοσοφούσαν, όπως έκαναν και οι θεολόγοι των Μονοφυσιτών και γι' αυτό πρέπει να παρακάμπονται αυτές οι φιλοσοφικές αναλύσεις για να αποκτήσουμε κοινωνία μεταξύ μας.
Η άποψη αυτή δεν ευσταθεί. Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν οριοθέτησαν το ορθόδοξο δόγμα, και στην προκειμένη περίπτωση το Χριστολογικό, δεν το έκαναν για να αναπτύξουν την φιλοσοφία. Εκτός από την αποδοχή της μαρτυρίας των Προφητών και των Αποστόλων είχαν και δική τους αποκαλυπτική πείρα. Με την αποκαλυπτική εμπειρία, κατά την θεοπτία των τριών Φώτων της Αγίας Τριάδος, είχαν εμπειρία ότι το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος ενηνθρώπησε και επομένως και αυτή η τεθεωθείσα ανθρώπινη φύση στον Χριστό έγινε πηγή της ακτίστου Χάριτος και ενεργείας του Θεού. Έβλεπαν το ένα Φώς που ήταν πηγή των άλλων Τριών Φώτων και ήταν άσαρκο (Πατέρας), έβλεπαν ένα άλλο Φώς, που προερχόταν από το Πρώτο, αλλά ήταν σεσαρκωμένο (Χριστός) και έβλεπαν ένα άλλο Φώς που προερχόταν από το Πρώτο, αλλά δεν ήταν σεσαρκωμένο (Άγιον Πνεύμα).
Έπειτα, όταν κοινωνούσαν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, κατά την θεία Ευχαριστία, ευρισκόμενοι οι ίδιοι σε κατάσταση εμπειρίας, αισθάνονταν πνευματικά το τεθεωμένο Σώμα του Χριστού δια του οποίου ενεργούσε η άκτιστος ενέργεια του Θεού, οπότε αντιλαμβάνονταν ότι δεν ήταν ένας κοινός άρτος, αφού αλλοίωνε και μεταμόρφωνε την όλη ύπαρξή τους.
Το ίδιο αισθάνονταν, όταν πρόφεραν με κατάνυξη το όνομα του Χριστού, του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού.
Και στις τρεις αυτές περιπτώσεις (θεοπτία, θεία Κοινωνία, νοερά προσευχή) βίωναν ενυπόστατο άκτιστο φως και ενυπόστατη θεία ενέργεια, γι' αυτό και είχαν προσωπική πείρα του Τριαδικού Θεού και της ενεργείας Του.
Αυτήν την εμπειρία που είχαν οι άγιοι Πατέρες, την εξέφρασαν με τους όρους που χρησιμοποιούσαν την εποχή εκείνη για να ανατρέψουν τις αιρέσεις των στοχαστών θεολόγων που δεν είχαν προσωπική αποκαλυπτική εμπειρία. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ των αγίων Πατέρων και των αιρετικών.
Τα θέματα αυτά που παρουσίασα με συνοπτικό και απλό τρόπο είναι σοβαρά και βεβαίως απαιτείται μελέτη σε βάθος. Υπάρχουν τρία βασικά κείμενα τα οποία χρήζουν βαθυτέρας μελέτης από όσους ενδιαφέρονται περισσότερο. Το ένα είναι τα “δώδεκα κεφάλαια” του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, που ευρίσκονται στην Γ΄ επιστολή του αγίου αυτού Πατρός προς τον Νεστόριο, το δεύτερο είναι οι “διαλλαγές” του Ιωάννου που ανευρίσκονται στην επιστολή του αγίου Κυρίλλου προς τον Ιωάννη Αντιοχείας, και το τρίτο είναι ο “Τόμος” του Πάπα Ρώμης Λέοντος. Υπάρχει μια θεολογική ενότητα μεταξύ των τριών αυτών κειμένων, δηλαδή το ένα δεν αναιρεί τα άλλα, αφού και τα τρία αυτά κείμενα εγράφησαν με διαφορετική αφορμή. Το γεγονός είναι ότι και τα τρία αυτά κείμενα συνδέονται στενά με τον όρο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και τους όρους των μετέπειτα Συνόδων ήτοι της Ε΄ και της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Το συμπέρασμα είναι ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί από ορθοδόξου πλευράς ότι επετεύχθη συμφωνία μεταξύ Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων στην Χριστολογία, και ότι η διαφωνία υπάρχει μόνον ως προς την αναγνώριση των Οικουμενικών Συνόδων. Κάτι τέτοιο είναι αντιφατικό. Πώς επήλθε συμφωνία στο Χριστολογικό δόγμα, όταν δεν γίνονται αποδεκτές οι Οικουμενικές Σύνοδοι που το καθόρισαν;
Επίσης, ο ορθότερος χαρακτηρισμός των ανθρώπων αυτών δεν είναι απλώς Αντιχαλκηδόνιοι ή Προχαλκηδόνιοι, αλλά Μονοφυσίτες, αφού δέχονται την άποψη ότι ο Χριστός αποτελέσθηκε “εκ δύο φύσεων”, αλλά δεν παραδέχονται συγχρόνως και την ορθόδοξη διδασκαλία ότι ο Χριστός ενεργεί και “εν δύο φύσεσιν” “εν μια υποστάσει”.

image1.JPG

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ «ΣΥΝΑΞΗ»

 

Του θεολόγου Ανδρέα Κυριακού


Συνωστισμός παρατηρείται, εν πολλοίς πρωτοκλασάτων στελεχών του Οικουμενισμού, στο τ. 143 της «Σύναξης» (Ιούλ.-Σεπτ. 2017). Τίτλος: Ετεροδοξία και αίρεση. 

Στο «Προλογικό» εντοπίζουμε έντονο το στίγμα της συναξιακής θεολογίας. Το πρώτο που εντυπωσιάζει είναι το έκδηλα απαξιωτικό ύφος, για όποιον τολμήσει να αναφέρει τη λέξη αίρεση. «Είναι γιγαντωμένο στις μέρες μας το φαινόμενο να εξαπολύουν το χαρακτηρισμό «αίρεση» και «αιρετικός» εναντίον απόψεων και κατά προσώπων με αδιανόητη ευκολία, σαν η κατάδειξη πλήθους αιρετικών ολόγυρα να προξενεί ανείπωτη ηδονή στον χαρακτηρίζοντα!». 

Είναι φανερό ότι η «Σύναξη» ΔΕΝ συμπαθεί τον όρο αίρεση και τον εξορκίζει εκ προοιμίου, στοιχούσα στα κελεύσματα του Κολυμβαρίου, συμφωνα με τα οποία υφίστανται «ετερόδοξες Εκκλησίες και ομολογίες». Πουθενά αιρέσεις κι αιρετικοί! 

Αν ρίξει μια ματιά ο συντάκτης στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας σίγουρα θα ανατριχιάσει, γιατί εκεί αναφέρονται και αναθεματίζονται μάλιστα επωνύμως, πλήθος αιρετικών. Μήπως σήμερα εξέλιπαν οι αιρέσεις; 

Σημειώνει επίσης ότι «η πίστη στον Τριαδικό Θεό δεν μπορεί να έχει την ίδια βαρύτητα με κάθε τοπικό εκκλησιαστικό έθιμο και με κάθε θεολογούμενο». Όζει όντως Βαπτισματικής Θεολογίας το ανωτέρω. Σύμφωνα με την κενοφανή (καινοφανή) θεωρία στην Εκκλησία ανήκουν ΟΛΟΙ όσοι είναι βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδος είτε είναι βαπτισμένοι, είτε ραντισμένοι, από κληρικούς με Αποστολική διαδοχή και Αποστολική πίστη είναι μέλη της Εκκλησίας! Τέτοια είναι η «διευρυμένη Εκκλησία» της Συνόδου της Κρήτης. Σ’ αυτή χωράνε και οι Παπικοί με το Φιλιόκβε (και τις άλλες κραυγαλέες αιρέσεις), οι Προτεστάντες, που βρίζουν με προπέτεια τη Θεοτόκο, με όλες τους τις παλαιές και νέας κοπής αιρέσεις (γυναικεία «ιερωσύνη», «γάμους» ομοφυλοφίλων και όχι μόνο) και, βεβαίως, οι Μονοφυσίτες με τις από χιλίων πεντακοσίων χρόνων αιρετικές τους θέσεις. Για τη «Σύναξη» το πρόβλημα λύθηκε. Όλ’ αυτά δεν είναι παρά «τοπικά εκκλησιαστικά έθιμα και θεολογούμενα». 
ΔΕΝ μας ξενίζει φυσικά η «Σύναξη». Μια ζωή εναγκαλίζεται, μετά σπουδής, κάθε κακοδοξία και όλους τους κακόφρονες. Αλλεργία της προκαλούν ΜΟΝΟ οι Ορθόδοξοι. Δεν χωράνε, βλέπετε, στα συναξιακά καλούπια.

Πέφτει κομματάκι μακριά η Σομαλία για να μας αγγίζει ο θάνατος 276 (μέχρι στιγμής) ανθρώπων, ε;

 Γι' αυτό δεν το αναφέρουν στις ειδήσεις τα κανάλια. Αλλά η πρακτική των ισλαμιστών τρομοκρατών είναι ίδια κι απαράλλαχτη παντού: τυφλές μαζικές δολοφονίες ανθρώπων. Σομαλία: Ξεπερνούν τους 300 οι νεκροί από βομβιστική επίθεση [Εικόνες] 
Και η δική μας πρακτική είναι ίδια σε κάθε παρόμοια περίπτωση: εθελοτυφλία. 
 Ξέφραγο αμπέλι η χώρα, μπάτε όλοι. 
Πρόσφυγες και τζιχαντιστές στην ίδια βάρκα. 
Περιμένουμε μάλλον η έκρηξη να γίνει στο Σύνταγμα για να αρχίσουμε να ανησυχούμε. 

(Πού είναι οι ηλίθιοι  να μας την πέσουν: πώς ξέρεις ότι είναι ισλαμιστές, αφού μέχρι τώρα δεν ανέλαβε την ευθύνη κανένας; Μπορεί να είναι μια μεμονωμένη περίπτωση κάποιου με ψυχολογικά προβλήματα...)

''Τι σε μελει εσενανε....''

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ


 

Μερικά πράγματα,
καλό είναι να μην τα ξέρεις.
Ειδικά,
όταν δεν σε αφορούν άμεσα.


Γλιτώνεις πολλά.
Κυρίως γλιτώνεις
ψυχική φθορά,
ταραχή
και αναστάτωση.

Δεν θέλω να ξέρω
παρασκήνια,
τι είπε ο ένας,
τι έκανε ύπουλα ο άλλος,
πώς εκλέχτηκε στην τάδε θέση ο παράλλος,
τις ραδιούργιες της άλλης κλπ.

Δεν μας αφορά τίποτε απ’ αυτά.

Ούτε βοηθά κάπου.
Λέει κάπου ο απόστολος Παύλος,
¨Δεν θέλω να ξέρω τίποτε άλλο,
παρά μόνο το Χριστό!¨

Αρκεί η γνώση Του
για να χορτάσεις,
να γαληνέψεις,
και να το.. βουλώσεις.

Μένοντας
σε μια εσωτερική
κι εξωτερική
ησυχία.


Για όσο περισσότερο γίνεται.

"Η πιο όμορφη παρέα είναι ο Χριστός"


Σε καιρούς χαλεπούς: Η παρουσία του Χριστού,λίγα λόγια που αναπαύουν πολύ την ψυχή μας, απο τον αγαπημένο μας π. Ανανία Κουστένη.Δεν υπάρχει καλύτερη συντροφιά από το να νιώθει κανείς την παρουσία του Χριστού οποιαδήποτε στιγμή, υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις. Εκείνος άλλωστε είναι πανταχού παρών, δηλαδή είναι σε κάθε μέρος. Κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνος του, ακόμη κι αν εξωτερικά φαίνεται έτσι. Ο Χριστός είπε "Εγω ειμί", δηλαδή πάντοτε είναι ο ίδιος· σε όλους τους αιώνες. Είναι άχρονος, αναλλοίωτος και αμετάτρεπτος. Το μυστήριο του Σταυρού του Χριστού και του δικού μας σταυρού συναντώνται. Ο Χριστός έχει μόνο αγάπη για μας, είναι αγάπη, ακόμη κι η δικαιοσύνη του είναι αγάπη.

Προσευχή εν Μετανοία και Μετάνοια εν Αγάπη και Ειρήνη


 
Η γέννησις, και κατόπιν η αύξησις ημών επί της γης, ουδέν άλλο είναι, ει μη η δημιουργική διαδικασία, εν τη ροή της οποίας αφομοιούμεν το είναι εις το προσιτόν εις ημάς μέτρον, ελπίζοντες ότι η μη τελειωθείσα ενταύθα γνώσις θα πληρωθή μέχρι τελειότητος πέραν των ορίων της μορφής ταύτης της υπάρξεως ημών.

Γέροντα Σωφρονίου του έσσεξ
Όταν εν τη πνευματική ημών οράσει ενωθούν πάσαι αι βιωθείσαι υφ’ ημών εμπειρίαι ως εις έν κέντρον του προσώπου ημών, όταν και ο ζοφερός άδης και το Άκτιστον Φως ενωθούν εν τω πνεύματι ημών ως πραγματικότητες τας οποίας γνωρίζομεν, τότε αρχίζομεν να κατανοώμεν την σημασίαν του Ονόματος Ιησούς, τουτέστι Σωτήρ. Ούτος το άναρχον Φως, «εκένωσεν Εαυτόν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλ. 2,7) μέχρι καταβάσεως εις τον άδην, ίνα αρπάση εκείθεν τον Αδάμ. Και ημείς νυν επικαλούμεθα Αυτόν εν προσευχή:
«Ιησού, Υιέ του Θεού του Ζώντος, σώσον ημάς, ελέησον ημάς και τον κόσμον σου».
Το Όνομα του Θεού το αποκαλυφθέν εις τους ανθρώπους υπηρετεί την σχέσιν μεταξύ Θεού και ημών. Δια του Ονόματος του Θεού κάλλιον ειπείν δια των ονομάτων Αυτού, τελούνται εν τη Εκκλησία όλα τα μυστήρια. Εν τω Ονόματι του Θεού οφείλομεν να πράττωμεν παν έργον. Δια της επικλήσεως των ονομάτων του Υψίστου γίνεται ενεργός και απαύστως αισθητή η παρουσία Αυτού. Όταν το έργον ημών τελήται κατά το θέλημα του Κυρίου η καρδία ημών διάγει εν ειρήνη. Όταν όμως εκκλίνωμεν από της αληθείας, αισθάνεται αύτη «δυσφορίαν» τινα. Ούτω δια της προσευχής τελείται απαύστως εσωτερικός έλεγχος εις πάσαν κίνησιν του πνεύματος ημών· ουδεμία σκέψις, ουδείς λόγος παρέρχεται απαρατήρητος. Το επακόλουθον τούτο της αδιαλείπτου προσευχής επιτρέπει να μειώσωμεν τας αμαρτίας ημών εις το κατά το δυνατόν ελάχιστον.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησον ημάς».
«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Ούτω προσευχόμεθα το πρωΐ. Αλλά και μόνον η λεπτή παρουσία του Πνεύματος του Θεού εν ημίν δίδει την δυνατότητα εις το πνεύμα ημών να διαμένη εν αληθεί εσωτερική νήψει. «Ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν ει μη εν Πνεύματι Αγίω» (Α’ Κορ. 12,3). Εκ νέου πειθόμεθα ότι δια της νοεράς επικλήσεως του Ονόματος του Κυρίου σωζόμεθα εκ της αμαρτίας εν τοις έργοις και τοις λόγοις ημών:
«Κύριε Ιησού, Συ εί το Φως το ελθόν προς σωτηρίαν του κόσμου· φώτισον τους νοερούς οφθαλμούς της καρδίας μου, ίνα αξιωθώ απροσκόπτως, ως εν Φωτί ημέρας, τελειώσαι την οδόν μου ενώπιον του Προσώπου Σου» (βλ. Ιωάν. 11,9-10).
Εάν θέλωμεν η προσευχή ημών να οδηγήση εις εκείνα τα αποτελέσματα, περί των οποίων μετά τοιούτου θαυμασμού ομιλούν οι Πατέρες και διδάσκαλοι ημών, είναι απαραίτητον όπως ακολουθήσωμεν την διδαχήν αυτών. Πρώτος όρος αυτής είναι η πίστις εις τον Χριστόν ως Θεόν-Σωτήρα· δεύτερος είναι η επίγνωσις ημών ως αμαρτωλών εν απωλεία. Η συνείδησις αύτη δύναται να φθάση εις τοιούτον βάθος, ώστε ο άνθρωπος να αισθάνηται εαυτόν χείριστον πάντων· τούτο δε παρουσιάζεται οφθαλμοφανές εις αυτόν ουχί ένεκα των εξωτερικών αυτού πράξεων, αλλά δι’ ενοράσεως της αποστάσεως αυτού από του Θεού, και εαυτού ως φορέως δυνάμει παντός κακού.
Όσον πλείον ταπεινούμεθα εν τη οδυνηρά μετανοία, τοσούτον ταχύτερον η προσευχή ημών φθάνει εις τον Θεόν. Εάν όμως απολέσωμεν την ταπείνωσιν, τότε ουδεμία άσκησις δύναται να βοηθήση ημάς. Η ενέργεια εν ημίν της υπερηφανίας, της κατακρίσεως των αδελφών, η υπεροψία και αντιπάθεια προς τον πλησίον, απομακρύνουν ημάς από του Κυρίου.
Προσερχόμεθα εις τον Θεόν ως οι έσχατοι αμαρτωλοί. Μεμφόμεθα εαυτούς εις πάντα εν ειλικρινεία. Ουδέν φανταζόμεθα, ουδέν εκζητούμεν, ει μη την άφεσιν και το έλεος. Τοιαύτη είναι συνεχώς η εσωτερική ημών κατάστασις. Ικετεύομεν Αυτόν τον Ίδιον τον Θεόν να βοηθήση ημάς όπως μη λυπώμεν το Πνεύμα το Άγιον δια των βδελυρών παθών ημών, όπως μη προκαλέσωμεν βλάβην τινά εις τον αδελφόν ημών (εις πάντα άνθρωπον). Καταδικάζομεν εαυτούς ως αναξίους του Θεού εις τας βασάνους του άδου. Ουδέν ιδιαίτερον χάρισμα αναμένομεν Άνωθεν, αλλά μόνον ποθούμεν δι’ όλων των δυνάμεων ημών να συλλάβωμεν το αληθές νόημα των εντολών του Χριστού και να ζήσωμεν συμφώνως προς αυτάς. Κράζομεν:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς και τον κόσμον Σου».
Και ο Θεός εισακούει ημών και έρχεται εις ημάς η σωτηρία. «Και έσται, πας ός αν επικαλέσηται το Όνομα Κυρίου (εν παρομοία διαθέσει πνεύματος), σωθήσεται» (Ιωήλ 3,5).
«Μετανοείτε» (Ματθ. 4,17). Οφείλομεν να λάβωμεν σοβαρώς υπ’ όψιν την κλήσιν του Χριστού: Να αλλάξωμεν ριζικώς τον τρόπον της εσωτερικής ημών ζωής και κοσμοθεωρίας, τας σχέσεις ημών προς τους ανθρώπους και προς παν φαινόμενον εν τω κτιστώ είναι· να μη φονεύωμεν τους εχθρούς, αλλά να νικώμεν αυτούς δια της αγάπης.
Πρέπει να ενθυμώμεθα ότι δεν υπάρχει απόλυτον κακόν. Απόλυτον είναι μόνον το άναρχον Αγαθόν. Και το Αγαθόν τούτο έδωκεν εις ημάς την εντολήν: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών … καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς … έσεσθε τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστιν» (Ματθ. 5,44 και 48). Να παραδώσωμεν εαυτούς εις σφαγήν δια τους αδελφούς είναι το κάλλιστον μέσον, όπως αποσπάσωμεν αυτούς εκ της δουλείας του συκοφάντου-διαβόλου και ετοιμάσωμεν τας ψυχάς αυτών προς αποδοχήν του Θεού, «Ός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι» (Α’ Τιμ. 2,4).
Δεν υπάρχει άνθρωπος παντελώς άμοιρος του φωτός, διότι ο Θεός «φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωάν. 1,9). Η εντολή «μη αντιστήναι τω πονηρώ» (Ματθ. 5,39) είναι η πλέον αποτελεσματική μορφή της πάλης κατά του κακού. Όταν εις την βίαν ανθίσταταί τις δια των μέσων εκείνων εις τα οποία προσφεύγει και ο ποιών την αμαρτίαν, τότε αυξάνει η δύναμις του παγκοσμίου κακού.
Ο φόνος αθώων ανθρώπων μεταθέτει, δι’ αοράτου συνήθως τρόπου, τας ηθικάς δυνάμεις της ανθρωπότητος προς την πλευράν εκείνου του καλού, δια το οποίον απέθανον ούτοι (οι αθώοι). Δεν έχει ούτω το πράγμα, όταν εξ αμφοτέρων των πλευρών εκδηλούται η αυτή κακή τάσις κυριαρχίας επί των άλλων. Η νίκη δια της φυσικής βίας δεν διαρκεί αιωνίως. Ο Θεός, ών Φως άγιον και άμωμον, αποχωρεί από των κακούργων· ούτοι εκπίπτουν από της μόνης πηγής της ζωής και αποθνήσκουν: «Μη εαυτούς εκδικούντες, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· γέγραπται γαρ· Εμοί (ανήκει) εκδίκησις, Εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος … Μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν» (Ρωμ. 12,19 και 21).


 
Πηγή: "Περί Προσευχής" Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ). Μετάφρασις εκ του Ρωσικού Ιερομονάχου Ζαχαρίου. Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου. Έσσεξ Αγγλίας 1993.

Ο Λιβανέζος άγιος μάρτυρας Ιάκωβος ο Χαματουρίτης


 




Το λαξευμένο μέσα σε πέτρα μοναστήρι στο Όρος Χαματούρα στη Κούσπα του Λιβάνου είναι ένα Ελληνoρθόδοξο μοναστήρι που ανήκει στο Πατριαρχείο της Αντιοχείας και είναι ένα από τ' αρχαιότερα στην χώρα.
Το μοναστήρι είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά είναι ευρύτερα γνωστό ως Ιερά Μονή της Χαματούρας, που είναι το όνομα του βουνού στο οποίο το μοναστήρι είναι κτισμένο.



Κατά τα τέλη του 13ου αιώνα, στη Μονή της Θεοτόκου της Χαματούρας, ο Άγιος Ιάκωβος άρχισε την ασκητική του ζωή. Μετά, όταν το μοναστήρι καταστράφηκε από τους Μαμελούκους, εγκαθίδρυσε το μοναχισμό κατά μήκος της περιμέτρου των ερειπίων του μοναστηριού. Με τον καιρό, ξανάκτισε το μοναστήρι αναβιώνοντας και δίνοντας νέο σθένος στη μοναστική ζωή της περιοχής.


Η πνευματική του ζωηρότητα, η δυναμικότητα, και η δημοτικότητα του μεταξύ των πιστών επέστησε την προσοχή των Μαμελούκων που καθόρισαν στο μυαλό τους να σταματήσουν τον ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα του και να τον προσηλυτίσουν στο Ισλάμ. Αυτός αρνήθηκε πεισματικά τις αδυσώπητες τους πιέσεις. Όταν οι φρικτές απόπειρες εξαναγκασμού από του Μαμελούκους απέτυχαν, έσυραν τον Άγιο Ιάκωβο, μαζί με κάποιους μοναχούς και λαϊκούς από την Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου, που βρίσκεται πάνω από το Όρος της Χαματούρας, στην πόλη της Τρίπολης (την πρωτεύουσα του Βορείου Λιβάνου) και τον παρέδωσαν στον γουαλί (ηγεμόνα).

Για σχεδόν ένα χρόνο, υπέμενε τεράστια βασανιστήρια. Εντούτοις, δεν παραδόθηκε ψυχικά ή να αποκηρύξει την πίστη του, παρά το ότι έπαιρνε κολακείες αλλά και απειλές και εκφοβισμό από τους Μαμελούκους. Αν και παραξενεμένοι από το πείσμα και την επιμονή του Αγίου Ιακώβου, στο τέλος καθώς ήταν η συνήθεια τους για τη τιμωρία τους εχθρούς τους, στις 13 Οκτωβρίου ο Άγιος Ιάκωβος αποκεφαλίστηκε. Επιπλέον, οι Μαμελούκοι έκαψαν το σώμα του για να διασφαλίσουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα του έδινε μια έντιμη ταφή ως μάρτυρα, μια ταφή που αρμόζει σε ένα άγιο.


Δεν πέρασε πολύς καιρός μετά το θάνατό του και ο Θεός βλέποντας τα βάσανα και την ακλόνητη πίστη του, του απονέμει αιώνιες δάφνες και χάρη, και σήμερα λάμπει ως μάρτυρας το ίδιο όπως ήταν σαν φάρος κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του. Ήταν κατά αυτή τη χρονική περίοδο που η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακοίνωσε την αγιότητα του Αγίου Ιακώβου, και που τον πρόσθεσε στο κατάλογο των τιμημένων αγίων μαρτύρων της, και προσευχήθηκε για την μεσολάβηση του.
Ο Άγιος μας είχε σχεδόν ξεχαστεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Αυτό οφείλεται στα πολλά βάσανα που πέρασε η Ορθόδοξη Εκκλησία κάτω από διάφορα μουσουλμανικά σουλτανάτα που αποδυνάμωσαν τη χριστιανική πνευματική ζωή και οδήγησαν σε αισθητή πτώση τη χριστιανική ευμάθεια. Επιπρόσθετα, χειρόγραφα και όλα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να είχαν αποσταλεί στο εξωτερικό και να μεταφραστούν, ή είχαν ξεχαστεί, απολεσθεί, ή καταστραφεί.

Ωστόσο, καταγραμμένα περιστατικά από τους προσκυνητές του μοναστηριού, αυτοί που είδαν οράματα από τον Άγιο Ιάκωβο, και πολλοί άλλοι που αναγνώρισαν την παρουσία του, επιβεβαίωσαν τη γνησιότητα της αγιοσύνης του. Δοξάζοντας το όνομα του Θεού, ο Άγιος Ιάκωβος επίσης επούλωσε και έκανε πολλούς καλά.


Έχουμε πρόσφατα ανακαλύψει μια σαφή μνεία για τον Άγιο Ιάκωβο σε ένα χειρόγραφο που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή της Παναγίας Μπελεμεντίου, σε ένα Γεροντικό, που είναι μία βιογραφία αγίων ή συλλογή διηγημάτων για τη ζωή των άγιων. Σε ένα χειρόγραφο του αρχείου της Μονής Μπελεμεντίου, υπ αριθμόν 149, δείχνει σαφώς ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 13 Οκτωβρίου.
Η Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στη Κούσπα, Χαματούρα στο Λίβανο, τίμησε τη μνήμη του για πρώτη φορά, στις 13 Οκτωβρίου το 2002, σε μια ολονύκτια προσευχή (αγρυπνία). Ένας αριθμός από ιερείς, διακόνους, και πιστούς συμμετείχαν σε εκείνη την αξέχαστη μέρα, όπου οι παρευρισκόμενοι έψαλλαν το τροπάριο και την ακολουθία του Αγίου Ιακώβου, που προετοιμάστηκε και συντάχθηκε από τους μοναχούς του μοναστηριού.


Σήμερα, οι πιστοί και οι προσκυνητές συνεχώς αναφέρουν τις εμφανίσεις του αγίου, τις θαυματουργές θεραπείες, και άλλα ευλογημένα έργα του. Όλα αυτά άναψαν τον πνευματικό ζήλο για τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου, και δοξάζοντας τον Θεό, τιμώντας τον Άγιο Ιάκωβο τον Χαματουρίτη που εξακολουθεί να είναι ζωντανός ανάμεσά μας στο μοναστήρι του κάνοντας θαυμαστά έργα, προσκλήσεις, και εμφανίσεις στους πιστούς.